Fiolka Absurdu

Autor tekstu: Wiola >Fi< Myszkowska

Taś, taś, mamucie

Żółte słoneczko stało się moim przekleństwem. Oto komunikator internetowy, jedno z dobrodziejstw XXI wieku, prześladuje mnie i straszy po nocach. Aż chciałoby się odbyć kultowy "Powrót do przeszłości" i w spokoju ducha paść sobie mamuty na stepach akermańskich.

      Chodzi o gadu-gadu, konkretniej katalog, w którym piszę, żem nastoletnia i płci (teoretycznie) pięknej. I tak oto średnio trzech facetów (chłopców?) dziennie mówi mi: "Cześć", po czym najczęściej zadaje jedno ze standardowych pytań: "Chcesz zobaczyć?", "Masz chłopaka?", ewentualnie ogranicza się do: "Jak masz na imię?" bądź: "Co tam porabiasz?".
      Wszystkie te pytania są mniej więcej na tym samym poziomie intelektualnym. Owszem, chcę zobaczyć, najbardziej K2 od stoku północnego, ewentualnie COMĘ na żywo. Chłopaka to może i nie mam, ale za to posiadam (przyszłego) męża, genialnego muzyka nawiasem mówiąc, zamieszkałego w Londynie. Poza tym kręci się w pobliżu osobnik zwany "Magiem", który chodzi z moją przyjaciółką i siostrą duchową tylko po to, aby się do mnie zbliżyć (przynajmniej tak twierdzi moja rodzicielka). Natomiast imię moje widnieje w tym nieszczęsnym katalogu tuż obok mojej płci i wieku, którym sugerował się napastnik, klikając na mój numer. Tym samym, na moje nieszczęście, rozpoczął tę nad poziomy wylatującą konwersację.
      Jako że instynkt surwiwalowy włącza się człowiekowi automatycznie w takich sytuacjach, zaczęłam opracowywać sposób pozbywania się kandydatów na mojego partnera życiowego. A że ambitna jestem i opcja "zablokuj" nie daje mi pełnej satysfakcji, to poczęłam robić badania. Dzisiaj, drodzy czytelnicy, przedstawię trzy odpowiedzi na trzy najczęściej zadawane pytania, pomijając "Jak masz na imię?", bo na to odpowiedź jest tylko jedna: "katalog" (opracowana przez wyżej wymienioną siostrę duchową). Po każdej z nich rozmówca nie odezwał się już ani razu.
Pytanie pierwsze: Chcesz zobaczyć?
Po uściśleniu przez rozmówcę co chce nam pokazać (zwykle wszyscy chcą pokazać to samo) i podaniu wymiarów (bo podają zawsze), piszemy dwa słowa: "za mały". Słowa te powtarzamy z uporem maniaka. Wyzwiska ignorujemy.
Pytanie drugie: Masz chłopaka?
Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że nie, po czym zapytałam czy rozmówca ma. Ten zaśmiał się (tu cytuję: "buahahaha") i z wyrzutem napisał, że przecież sam jest płci męskiej. W tym momencie wystukałam dwa słowa kluczowe: "Ja też".
Pytanie trzecie: Co tam porabiasz? (pytanie zadawane zawsze w ten sposób)
Postawiłam na szczerość: "Próbuję przełożyć cytat na sindarin". I to był koniec rozmowy. A szkoda, bo gość dobrze sobie radził. Dwadzieścia minut nie mogłam się go pozbyć.
      Wniosek jest jeden - zatrważający. W moim pokoleniu nie tylko występują ludzie pretendujący do miana polskiej "yntelygencji". Ci, którzy nadużywają słów "aczkolwiek" i "reasumując", którzy śmiertelnie poważnym tonem i naukowymi argumentami obalają teorię, że Święty Mikołaj nie istnieje, którzy na pamięć znają skład chemiczny Absyntu, którzy czytają książki (!). W moim pokoleniu występują także ludzie, którzy w przyszłości oglądać będą teleturnieje prowadzone przez panią rzucającą się po ekranie w dekolcie do pasa i w kółko powtarzającą "Zadzwoń, NAPRAWDĘ CHCĘ dać ci te pieniądze, odpowiedz tylko na pytanie: Ile trójkątów widzisz na ekranie? Dla ułatwienia podpowiem, że tyle samo masz palców u rąk, no, chyba, że brakuje ci jednego". Są tacy, którzy będą posiadać kolekcje DVD ze wszystkimi odcinkami "Tańca z gwiazdami". Są tacy, którzy założą Samoobronę - Reedycja i urządzać będą ogólnokrajowe biesiady przy rozsypanym zbożu. Są ludzie, którzy w przyszłości będą czytać "FAKT", bo będą myśleli, że to jest gazeta.
      Wniosek z wniosku proszę wyciągnąć sobie samemu, bo mnie przez palce przejść nie chce. Za dużo porannej kawy wypiłam, za dużo informacji porannych się naczytałam. No nic, tylko mamuty na pole wyprowadzić.

W. Fi M.