stÓdęci

Autor tekstu: Wiola >Fi< Myszkowska

Żywot studenta poczciwego

      Kserujemy wszystko w zasięgu wzroku. Uczymy się w dzień egzaminu, nigdy wcześniej. Potrafimy głodować dłużej niż średniowieczni mnisi żyjący w ascezie. Nie mamy nic przeciwko mieszkaniu w ocieplanym garażu. Powszechnie wiadomo, że "Medyk" w sesji "zakuwa", a "Polibuda" się modli, bo wcześniej imprezowała. Przedstawiam państwu mityczną postać polskiego studenta.

Jeden mały krok studenta?

Jak każdy mit, jest nieco podkolorowany, ale i przysłowiowe ziarno prawdy się tam znajdzie. Powszechnie znana jest historia "misji na Marsa", w której wziął udział jeden ze studentów (został wyrzucony przez okno akademika w kartonowym pudle; w ślad za nim poleciał telewizor, który miał pełnić funkcję sondy). Nie do końca wiadomo kiedy i czy w ogóle coś takiego miało miejsce, ale do akcji przyznają się studenci z każdego miasta Polski. Zupełnie jak wszystkie ugrupowania terrorystyczne podały się za organizatorów ataku na World Trade Center. Słuchajcie starszych pań w autobusach, nawet tych najbardziej zrzędliwych, albowiem wielka mądrość z ich ust wpływa, kiedy mówią, że brać studencka ma z terrorystami wiele wspólnego.
      Ja zajmę się tym, co widziałam na własne oczy. A widziałam wiele, mimo że za mną dopiero kilka miesięcy biegania na wykłady. Mam za to honor uczyć się w Krakowie, gdzie student jest dość pospolitym zjawiskiem. I tutaj widziałam krajobraz powojenny, świeżutki, dzień po starciu. Jak się okazuje, podbijamy nie tylko inne planety.

Ogniem i pierzem! Tak nam dopomóż!

Dreptałam sobie ulicą Sienną jak to zazwyczaj czynię, gdy już zbiorę całą siłę woli, aby udać się na wykład. Mijam restaurację. Zrozpaczony kelner próbuje usunąć nienaturalne ilości pierza, które przyczepiły się do obitego wykładziną stopnia. Pierze w Krakowie na ogół wtapia się w tło, wszak gdzie gołębie, tam i pióra, ale tym razem równowaga w przyrodzie zdecydowanie została zachwiana. Na samym Rynku było równie puchato. Przypomniałam sobie, że dzień wcześniej odbyła się tutaj bitwa na poduszki pomiędzy czterema uczelniami. Jak było widać na załączonym obrazku, rzucano pierze na wiatr.
      Teoria była piękna: komu poduszka się rozerwie, ten po sobie sprząta. W praktyce wyszło jak zwykle. Co prawda, miasto szybko sobie poradziło z wszędobylskim puchem, ale nie było kogo pociągnąć do odpowiedzialności za całe zdarzenie. Inicjator był całkowicie anonimowy. Tak zwane "wici" rozpuszczono przez komunikatory, maile i fora internetowe. Nadciągnęło mnóstwo uczestników, znaleźli się nawet sponsorzy, którzy rozdawali darmowe poduszki, ale człowiek, od którego wszystko się zaczęło, zaginął gdzieś w mroku dziejów.

Świątecznym majonezożercom mówimy stanowcze NIE!

Jeśli chodzi o studenckie menu, to trzeba przyznać, że głodni nie chodzimy. Owszem, doceniamy geniusz twórcy zupek w proszku (na jednej uczelni podobno były zapisy na pielgrzymkę do grobu tego geniusza) i prawdą jest, że da się zjeść wszystko z odpowiednią ilością ketchupu, jednak raczej jadamy bardziej wyszukane potrawy. Przynajmniej moi współlokatorzy, bo ja nadal żywię się przeważnie ryżem z warzywami i nadal nie mam nic wspólnego z wegetarianizmem. Szczególnie jeden z moich kolegów wznosi się na szczyty osiągnięć kulinarnych. Kierunek: informatyka. Rasowy "geek" w czarnej koszulce z palcami przyklejonymi do laptopa.
      Niby połowę życia spędza w świecie wirtualnym, ale jak już wyjdzie na żer do kuchni, to potrafi wyczarować np. domową pizzę, w dodatku na cieście zagniatanym własnoręcznie. Kiedy chce zjeść coś godnego "Młodej Yntelygencji", robi cannelloni (rurka makaronu wypchana szpinakiem nie brzmi już tak wykwintnie).
      Z jedzeniem związana jest natomiast zbrodnia, której student studentowi nigdy nie wybaczy: podjadanie bez pytania W tym temacie jesteśmy jak rodzina Soprano i Don Corleone. Kradzież naszych zapasów, skrupulatnie dzielonych przez ilość dni pozostałych do wypłaty stypendium, ściąga na złodzieja okrutną zemstę. Słyszałam historię z zamierzchłych czasów, zanim jeszcze Smok Wawelski spotkał Szewczyka znęcającego się nad wymierającymi gatunkami, o współlokatorze, który wyleciał z mieszkania za podżeranie innym majonezu. V jak Vendetta.

Studencka magia mistyczna

Prawdą jest natomiast, że student to zwierzę leniwe. Z moich obserwacji wynika, że raczej nie robi więcej, niż naprawdę musi. Jeśli trzeba się uczyć cały semestr z zajęcia na zajęcia - nie ma sprawy. Jeśli natomiast jego jedynym sprawdzianem wiedzy będzie egzamin pod koniec semestru - nie kiwnie paluszkiem aż do sesji. Wyżej wymieniony informatyk - kucharz albo śpi, albo je, albo "sprawdza nowe posty na forum" (przez cztery godziny). Zazwyczaj zasypia na zajęcia, a kiedy pytam czy oprócz nich ma jeszcze dzisiaj coś do roboty, odpowiada: "No, nie wiem... Może się podrapię jeszcze...". Jeśli już robi projekty, to tylko te, które były na wczoraj. Innych się nie godzi. Najlepsze jest to, że zawsze oddaje wszystko na czas. Abrakadabra.
      Podczas sesji zaobserwowałam wzmożony ruch na komunikatorach. Nagle zaczęłam dostawać mnóstwo linków do krótkich filmików, piosenek i skeczy. Przyczyn tego zjawiska nie udało mi się wyjaśnić, ale podejrzewam, że może być to związane ze starym, słowiańskim prawem: "Im więcej mam do roboty, tym mniej mi się chce". A później, jak to ktoś powiedział, intensywność nauki zaczyna się liczyć w tygodniach na godzinę.

Czy wierzysz w życie po sesji?

Rok temu mówiono mi, że nie przedszkole, a studia to najpiękniejszy czas w życiu każdego człowieka. Pisałam wtedy maturę, więc łatwo mi było w to uwierzyć. Pół roku temu natomiast, kiedy okazało się, że życie po sesji istnieje, zaczęłam się zastanawiać, jak może wyglądać świat po obronie pracy magisterskiej. Zapytałam o to starszą siostrę. Cytuję: "Kiedy okazuje się, że nie masz już żadnych kserówek do przeczytania, zaczynasz zachodzić w głowę, co ze sobą zrobić".

      Aha, czyli bezkres i nicość.

W. Fi M.