Mikołaj w letniej koszulce

Autor tekstu: Wiola >Fi< Myszkowska

W połowie października siedziałam sobie spokojnie dłubiąc coś w komputerze, kiedy usłyszałam w radiu komunikat o tym, że w Wielkiej Brytanii zaczynają się na wystawach sklepowych pojawiać pierwsze choinki, światełka, Mikołaje i tym podobne totemy tradycjonalistów XXI wieku.

      Pomyślałam, że za jakieś dwadzieścia lat, kiedy początek sezonu świątecznego przesunie się w okolice września, ci, którzy nie rozbierają choinki aż do końca lutego, nie będą jej rozbierać już wcale. Po prostu nie będzie się opłacało.
      Na początku listopada szłam przez centrum miasta. Ludzie sprzedawali resztki zniczy desperacko obniżając cenę z niskiej na śmieszną. W końcu kto by chciał trzymać w piwnicy znicze przez cały okrągły rok? Na witrynie sklepu typu "łap wózek i poluj" ekspedientka z namaszczeniem wieszała bombki na choince. Przez resztę drogi do domu zastanawiałam się, czy przypadkiem przez natłok zajęć nie straciłam poczucia czasu, i żyję w błędnym przekonaniu, że jest początek listopada, a nie grudnia. Albo miałam amnezję. Albo porwało mnie UFO i przez miesiąc przeprowadzali na mnie badania na wytrzymałość w warunkach ekstremalnych (szesnastogodzinny maraton transmisji z obrad sejmu itp.). Albo po prostu jest to kolejny aspekt, w którym chcemy dogonić naszych braci z Unii Europejskiej.
      W połowie listopada mój tata przy obiedzie wygłosił mowę, z której udało mi się wywnioskować, że w tym roku nie chce już być statystycznym Polakiem i zostawiać wszystkiego na ostatnią chwilę. On w tym roku załatwi wszystko wcześniej, co więcej, my też powinniśmy. Ostrożnie przełknęłam ogórka. Wyobraziłam sobie siebie w swoim wysterylizowanym pokoju (który wygląda w ten sposób tylko w nocy z dwudziestego trzeciego na dwudziestego czwartego grudnia i w Wielką Sobotę). Stopy mam obwiązane szmatami i jak chcę się gdzieś przemieścić, to wykonuję czynność podobną do jazdy na łyżwach tylko po to, żeby nie zadeptać podłogi. I tak przez trzy tygodnie. Wydałam z siebie jakiś nieartykułowany dźwięk. Mama powiedziała tylko tyle, że ciasta z tygodniowym wyprzedzeniem upiec się nie da. I w tym momencie nasze szanse wygranej z Anglikami w biegu europejskim zostały przekreślone. Przynajmniej w konkurencji "co masz zrobić jutro zrób dzisiaj".
      Tego samego dnia dowiedziałam się, co w tym roku jest przedmiotem pożądania wszystkich Polaków. Elfy. Tym razem Coca-cola na Boże Narodzenie rozdaje elfy. Legendarna czerwona ciężarówka przejechała przez ekran i oficjalnie można było uznać sezon świąteczny za otwarty.
      Dokładnie miesiąc przed Wigilią znalazłam ulotkę pełną lampek, aniołków i czerwonych napisów na żółtym tle głoszących "ŚWIĄTECZNA PROMOCJA!" i drugą: "W ŚWIĘTA TANIEJ" wetkniętą w skrzynkę na listy. Zaczęłam się zastanawiać, po co to przedłużanie świąt, skoro już po trzech godzinach przygotowywania Wigilii każdy przeciętny człowiek ma dość (idealny przykład: moja mama). Przecież i tak nikt nie pójdzie zrobić zakupów miesiąc przed świętami. Przede mną do kasy w Biedronce jak zwykle będzie stało małe województwo wyrywając sobie w międzyczasie zestaw łańcuchów w promocji (plus ostrzałka do widelców gratis), a najczęściej słyszanymi słowami będą: "pani", "tu", "nie" oraz "stała" wypowiedziane na raz lub w pewnym odstępie czasowym. Jak zwykle moja mama będzie chciała zadzwonić po straż pożarną do pomocy w robieniu sałatki, bo spanikuje, że nie zdąży przed pierwszą gwiazdką. Jak zwykle w pewnym momencie zrozumiem, co miał na myśli John Grisham pisząc "Ominąć święta". Jak zwykle Polsat puści "Kevina samego w domu" i jak zwykle będzie rodzinnie, magicznie.

W. Fi M.