Wolność jest w nas

Autor tekstu: Katarzyna Adamowicz

Pojęcie "wolność" dojrzewa w miarę, jak upływają lata życia. Ale czy kiedykolwiek można ją osiągnąć?

      Zapytano grupę osób, czym jest wolność? kiedy każdy z nam ma szansę, aby jej doświadczyć? Oto odpowiedzi:
15-latka z Gorzowa: Niech się już wszyscy wreszcie ode mnie odczepią! Co oni ode mnie chcą?! Co mamie przeszkadza to, że wracam do domu o 23.00? Wszyscy tak wracają! Że się spóźniłam? Co za problem?! Jeszcze tylko trzy lata!!! i WOLNOŚĆ, wolność, wolność!!
18-latka z Katowic: Człowiek myślał, że będzie miał osiemnaście lat i spokój... a tu? "Dopóki mieszkasz w moim domu, masz mnie słuchać!" No zobaczymy, tatusiu... zdam maturę i wyjeżdżam do Warszawy! I już mnie nie będziesz mógł kontrolować! "WOLNOŚĆ!"
20-latek z małego miasteczka w Kujawsko-Pomorskim, studiujący obecnie w Warszawie:
Bez sensu. No, ok., trochę się pohulało... trochę nawet za bardzo.. nie zdało się egzaminów w sesji. W sumie...normalka - takie rzeczy zdarzają się najlepszym. Jednego nie zdało się nawet w poprawkowej. No i? Przecież tak bywa! Wezmę warunek. Nie rozumiem, o co ten krzyk ojca. Że dopóki on mnie utrzymuje, to ja mam obowiązek nie balować, a uczyć się. Spoko, tatuś, to tylko jeden malutki warunek. A że drogi? Hmm... stać cię. Przecież skądś bierzecie tę kasę dla mnie, nie? Ale luz - skończę te studia, znajdę sobie pracę i będzie WOLNOŚĆ. Już się nie mogę doczekać :)
26-latek z Wrocławia: Na studiach był najlepszy czas na zabawę. Oczywiście kontrolowaną. Teraz wolność? A skąd! Proszę pani, gdybym teraz miał wolność, to najbliższy tydzień spędziłbym z dziewczyną w Paryżu. A tu? Ani ja nie dostanę w trybie natychmiastowym urlopu, ani ona. Kiedy będziemy małżeństwem, dorobimy się... Może wtedy będzie "WOLNOŚĆ"?
40-latek z Gdańska, szef dużej firmy, głowa rodziny, właściciel dużego, starego domu:
I kto pani powiedział, że jak jest się bogatym to się osiąga ten stan, który ludzie nazywają wolnością? Co za głupota!! Proszę pani, gdybym ja był swoim własnym pracownikiem, to bym teraz na urlop mógł pojechać. Pod warunkiem, że wcześniej bym szefa poprosił, oczywiście. Ale nie - ja jestem pracodawcą. Dyrektorem, prezesem, et cetera. Nie mogę tak po prostu wyjechać sobie na tydzień. Boję się, że stracilibyśmy w tym czasie klientów, że nawet moja asystentka nie nadążyłaby z zamówieniami, realizacją zleceń od stałych i nowych klientów, że moglibyśmy przegapić atrakcyjne przetargi, kontrakty. Nie proszę pani, ja nie mogę sobie pozwolić na urlop. To wszystko tu musi się kręcić dla dobra moich dzieci. A wolność? Na emeryturze.
60-latka z Białegostoku: Wolność na emeryturze? Dobre! Któż tym dowcipem rzucił? Przecież ja mam wnuki, prawda? Dzieci nie mają czasu, żeby się nimi zająć, bo pracują. Więc ja z mężem je wychowujemy. To u nas dorastają. Kiedyś, wie pani, to tak nie było. Człowiek dla swoich dzieci zawsze miał czas.. A teraz mi mówią, że czasy się zmieniły... ech...Jedno pani powiem: WOLNOŚĆ to chyba dopiero tam... w niebie... choć i tego nie jestem pewna. :)
      A więc kiedy jest czas na wolność? I po co nam ona... Uciekamy do wolności. Najpierw jako dzieciaki: "Mamo, ja nie będę tego jadł". Bo wolność jest tą wartością, do której człowiek dąży całe życie. Zaczyna się od wolności w decydowaniu o sobie. Pójdę na tę imprezę, choćby się waliło. Potem już zaczyna się mniej balować, trzeba znaleźć inny sposób na wolność: relaks, najlepiej komfortowy. Wakacje. Ale wolność nie znosi drugiej osoby obok. Przecież żona (mąż) może popsuć całą przyjemność relaksu. Bo ja mam ochotę pograć w kasynie, albo iść na mecz krykieta, a ona chce leżeć na plaży. Więc wybieram wolność i jadę na wakacje sam. A ona - sama. Lub z koleżankami. I wcale się nie nudzę. Na początku. Formuła 1, lokalny mecz piłki nożnej, kilka ślicznych dziewczyn w dyskotekach... A kiedy wracam, ona postanawia odejść ode mnie. Bo ma dość mojej wolności. Bo jej przeszkadza, że na imprezy chodzę sam, że nie chcę mieć dzieci, że do kina wolę iść z koleżanką niż z nią. Bo ona narzuca mi pewien tryb życia. Gdybym poszedł z nią, musiałbym się nią zajmować. A ja nie chcę. Chcę być wolny. Więc odchodzę... JESTEM WOLNY. Trochę boli. Nie mogę się nawet wygadać ojcu przy piwie, bo parę lat temu wyjechałem 700 km od domu tylko dlatego, aby uwolnić się od kazań rodziców i ich ciągłej kontroli. JESTEM WOLNY, mogę robić co chcę...
      Po kilku miesiącach odkrywam, że rozglądam się za nową towarzyszką życia. Bo mam dość samotności. Odkrywam najważniejszą prawdę życiową: WOLNOŚĆ = SAMOTNOŚĆ... A samotność?

Samotność - cóż po ludziach, czym śpiewak dla ludzi?
Gdzie człowiek, co z mej pieśni całą myśl wysłucha,
Obejmie okiem wszystkie promienie jej ducha?
(A. Mickiewicz, Dziady cz. III)

      Nie warto szukać wolności. Tej jedynej, niepowtarzalnej i na zawsze. Jasne, że każdy z nas potrzebuje kilku dni tylko dla siebie. Ale pamiętajmy, że prawdziwa wolność to umiejętność podejmowania decyzji według WŁASNEGO sumienia i zgodnie z WŁASNĄ moralnością. Bo bez tego ani rusz. Ani dzisiaj, ani za dwadzieścia lat.

K. A.