Homoseksualizm

Autor tekstu: Anna Guzik

Homoseksualizm, nie od dziś, jest tematem szalenie kontrowersyjnym. Z biegiem lat przestaje oznaczać odmienną orientację, a staje się synonimem walki o prawo do normalnego życia i o akceptację.

      Homoseksualizm jest to zjawisko polegające na odczuwaniu pociągu seksualnego w stosunku do osób tej samej płci, dlatego też budzi ono skrajne emocje. Począwszy od pełnej akceptacji, przez obojętność, a skończywszy na nienawiści i chęci zwalczania. Kiedyś był tematem tabu, natomiast dziś mówi się o nim bez najmniejszego zażenowania.

Żądanie różnych praw

Fakt coraz częstszego mówienia o innych orientacjach niż heteroseksualna, nie jest, bynajmniej, związany z ich akceptacją. Przyczyną są coraz głośniejsze głosy mniejszości seksualnych, coraz odważniejsze domaganie się przez nich praw.
      Pary gejów i lesbijek chcą żyć tak, jak inne pary. Chcą mieć prawo do legalizacji swoich związków oraz możliwość posiadania potomstwa. Chcą normalnie funkcjonować w społeczeństwie. Wymagają od pozostałych ludzi tolerancji i akceptacji. Czy więc chcą za dużo? Czy prawo do małżeństwa lub prawo do założenia normalnej rodziny im nie przysługuje?

Patologia czy norma?

Bywa, że homoseksualizm postrzegany jest jako patologia. Powodem są wyniki pewnych badań. Twierdzono, że osoby nieheteroseksualne są bardziej podatne na depresję, myśli samobójcze, nadużywanie alkoholu i narkotyków. W pewnym okresie uważano homoseksualizm za chorobę psychiczną. Ostatecznie stwierdzono, iż nie jest to choroba czy zaburzenie, a przekonanie ludzi o patologicznym charakterze tego zachowania jest wynikiem uprzedzeń. Uważanie homoseksualizmu za dewiację jest kompletnie bezpodstawne, jednak wciąż brak przyzwolenia na normalne egzystowanie gejów i lesbijek.
      Ważny argument wytacza Kościół, nieprzejednany w swoim stanowisku. Religia chrześcijańska wyklucza bowiem homoseksualizm, jasno definiując go jako dewiację i grzech. Według Kościoła wyłącznie związek kobiety i mężczyzny może być nazywany małżeństwem i tylko on leży u podstaw rodziny. A istotą tak rozumianego związku dwojga ludzi jest posiadanie potomstwa.
      W naszym kraju autorytet Kościoła wciąż ma duże znaczenie, a jego decyzje mają niemały wpływ na katolików. Powszechnie przyjęte jest, że ludzie są heteroseksualni. Ludzie, którzy za przyjaciół mają osoby innej orientacji, patrzą na ten problem zupełnie inaczej.

Nie tylko seks

Osoby homoseksualne postrzegane są wyłącznie przez pryzmat swej seksualności. Zostały przypisane do pewnej grupy tylko na podstawie kryterium, jakim była orientacja. Siłą rzeczy kojarzone są głównie z seksualnością. Temat seksu wciąż jest w jakimś stopniu tematem tabu, więc osoba kojarzona z nim zaczyna być postrzegana w negatywny sposób. Gejom np. zaczyna się przypisywać skłonności do pedofilii, mimo że nie zostało to w żaden sposób udowodnione.
      Traktujemy osoby homoseksualne jako ludzi myślących wyłącznie o seksie. Według stereotypów, gej to niepełnowartościowy mężczyzna, kompletnie niemęski, lubiący się ładnie ubierać, dbający przesadnie o wygląd, z charakterystycznymi gestami i cienkim głosikiem. Lesbijka natomiast uważana jest za kobietę pozbawioną pewnej delikatności i kruchości. Najczęściej ich orientację tłumaczy się brakiem powodzenia u mężczyzn.
      Przyjaciele homoseksualistów mają jednak zupełnie odmienne zdanie. Nie zauważają, aby ich przyjaciele myśleli tylko o seksie, czy mieli cokolwiek wspólnego ze stereotypowymi wyobrażeniami.
      Często ich charakterystyczną cechą jest pewna wrażliwość i umiejętność dostrzegania istotnych drobiazgów. Można sądzić, iż to, swego rodzaju wyczulenie, powstało w wyniku wewnętrznej walki. W momencie rozumienia siebie i swoich preferencji, podejmują decyzję, aby powiedzieć innym, kim są. Wiąże się to z odwagą, bo jak wiadomo, reakcja rodziców, przyjaciół, znajomych może być inna od tej, jaką chcielibyśmy zobaczyć. Jest szok, łzy, pytania i, często, niezrozumienie. Przychodzi jednak moment, kiedy homoseksualista ma już dość udawania i - nawet za cenę odrzucenia - decyduje się ujawnić prawdę.

Próba akceptacji

Heteroseksualni nie rozumieją tego, bo sami nie muszą mówić wszystkim kim są i jaka płeć im się podoba. Trudno nam zaakceptować homoseksualistów, mimo iż różni ich jedynie orientacja seksualna. Jako społeczeństwo boimy się jasno powiedzieć, że świat nie jest jednakowy. To, co się różni i nie pasuje do przyjętego schematu, budzi strach. Swój strach demonstrujemy poprzez zwykłą niechęć lub co gorsza - agresję. Zwalczamy to, co według nas nie pasuje, bo tak jest wygodnie.
      Często słyszy się opinie, że skoro już ci ludzie istnieją, niech nie ujawniają się i żyją w swoim zamkniętym świecie. Nie chcemy ich demonstracji, marszów tolerancji i innych wymysłów.
      Spróbujmy jednak postawić się na ich miejscu. Nie mogą otwarcie mówić o swoich upodobaniach, nie mogą zabrać swojej dziewczyny czy chłopaka na imprezę, nie mogą iść za rękę, nie mogą publicznie okazywać sobie uczuć. Krótko mówiąc: są w jakiś sposób ograniczeni. To chyba wystarczający powód, by czuć potrzebę domagania się tolerancji.
      Zagłębiając się w ten problem, każdej ze stron można by przyznać rację. Jako społeczeństwo z niepewnością patrzymy na zmiany i potrzebujemy czasu, by się przyzwyczaić. Homoseksualiści natomiast mają prawo do normalnego życia. Jednak zbyt nachalne demonstrowanie swoich uczuć, poprzez chociażby marsze równości, odstrasza. Tego typu "imprezy" są odbierane jako prowokacja. Lepszym sposobem na przekonanie do siebie ludzi byłoby tworzenie programów czy reportaży, w których starano by się pokazać homoseksualistę jako normalnego człowieka. Zamiast mówić "nie", zastanówmy się, czy my, jako społeczeństwo, mamy prawo zabraniać komuś żyć, bo nie jest taki jak my.

      Ilu jest ludzi na świecie, tyle różnych opinii. Świat jest układanką, która składa się z milionów części. Każda mała część jest zupełnie inna i choć z pozoru wydają się nie pasować, każda z nich jest niezbędna do ułożenia obrazka. Każda część potrzebna jest do stworzenia całości.

A. G.