Krótka rozprawa narzekająca na... narzekanie

Autor tekstu: Katarzyna Adamowicz

Ludzie współcześni stworzeni są do narzekania. Z całego Achillesa widzą tylko piętę.
Marie von Ebner-Eschenbach

      Denerwuje mnie to ciągłe narzekanie Polaków. Cały czas na wszystko. Aktualnie bez przerwy słyszę o:
a) niskich zarobkach i braku perspektyw na pracę po studiach,
b) korkach na Wszystkich Świętych,
c) gadżetach świątecznych pojawiających się stopniowo w większych galeriach handlowych.
      Że nie wspomnę o cenach mieszkań lub kosztach ich wynajmu, brakach w wykształceniu i "złym" promotorze, bo głupek kapnął się, że to nie Tomek napisał "swoją" pracę magisterską, tylko Justyna zrobiła to za niego. A że zrobiła z błędami podobnymi do swoich, to głupek-idiota-promo od razu skojarzył fakty. Kurczę, przecież nie po to Tomek płacił Justynie po 150 zł za rozdział, żeby teraz mieć tak przerąbane.
      I tak w kółko. Narzekamy, bo narzekanie mamy we krwi. Nikt nie zna większych malkontentów od nas. Ale może warto czasem spojrzeć na wszystko z innej strony?

Tak optymistycznie, że prawie optymizmu nie czuć, czyli małe piwko dla pań
Nie, nie będę opisywać, że ozdobiona bożonarodzeniowo Galeria Krakowska zaraz po 11 listopada jest piękna. Jest OKROPNA! Ale... nie mam w planach narzekać z tego powodu: szkoda czasu, siły i/lub energii. Nie jestem też niewiadomo jaką hipokrytką, żeby twierdzić, że się nie cieszę, iż Boże Narodzenie zaczyna się w połowie jedenastego miesiąca w roku, bo dzięki temu dekoratorzy mają pracę. Nie. Nie mam zamiaru narzekać na to, że Tesco jest otwarte w niedzielę, a niedziela to dzień święty, więc powinno być zamknięte. Nie chcę - nie kupuję. Krótka piłka.
      Chciałabym żyć w kraju, w którym ludzie tylko wyrażają swoje opinie. Nie twierdzę, że jestem idealna, ale to ciągłe malkontenctwo potrafi dobić. Siedzę z koleżankami przy (nie na, błagam!) piwie. Wszystkie jesteśmy w jednym wieku, w czerwcu radośnie skończyłyśmy studia. Dwie z nas są polonistkami, jedna panią inżynier z umiejętnościami projektowania i budowania (czy montowania - sama nie wiem) klimatyzacji, jedna skończyła turystykę, ale jeszcze się nie obroniła, bo czeka, aż jej chłopak skończy pisać, ale to nie będzie takie proste, bo głupek-idiota-promo zablokował mu dojście do obrony gdyż, ponieważ, że Justyna napisała mu tę pracę i co teraz? Nawet w łapę się nie da dać, no... Siedzimy więc przy tym piwie, patrzymy sobie w sufit i gadamy o dzisiejszym świecie. I z każdym słowem wypowiadanym przez dziewczyny czuję się jeszcze bardziej winna. Winna, bo zarabiam. 1300 złotych na rękę. AŻ. A inni są na stażu i mają tylko 907 zł (Agnieszka). I przynajmniej mam ubezpieczenie, bo inni nie mają nic z tych swoich zleceń (Jadźka). A w ogóle się musimy we trzy koniecznie cieszyć, bo mamy pracę, a drudzy siedzą ciągle w tym Internecie i czegoś szukają i nic (Karolina). I każde zdanie jest oskarżeniem. I wychodzę z tej knajpy przytłoczona procentami ("Kochanie, tyle razy ci mówiłem, żebyś nie piła piwa przez słomkę, bo tak ono szybciej do głowy uderza, a ty cały czas swoje. Ech, ty uparta babo.") i wypowiedziami koleżanek Nie wiem. Może powinnam w poniedziałek szefa po nogach całować?

Narzekajmy! Będą bardziej nas nie znosić, czyli słów kilka na temat marzeń o świętym spokoju
Korki przed Świętem Zmarłych. Są. Zawsze były. I będą, bo to najbardziej rozjeżdżone święto ze wszystkich mi znanych. I paradoksalnie ginie podczas niego najwięcej ludzi na drogach. Jak przeżyć? Uzbroić się w cierpliwość. I przygotować sobie zapas czasu, jeśli wybieracie się w długą podróż. A że nie zdążycie przez to na poranną mszę do Torunia? Nieważne! Pamiętaj o zmarłych bliskich, ale nie dołączaj zbyt szybko do nich. Po co? Lepiej się uśmiechnąć na widok kolejki samochodów, włączyć radio i pośpiewać. O banałach, cukierkach, media-marketach. Byle optymistycznie i do przodu. Oh, yeach! (Ha, ale mi moralitet wyszedł, sic!)
      Siedzę w pracy. Właśnie jedna z wychodzących pań instruktorek wykrzyknęła: "Jak ja nie lubię tego święta!" Ok., nie lubmy. Nie lubmy:
a) Wszystkich Świętych, bo są smutne,
b) Bożego Narodzenia, bo jest komercyjne,
c) Wielkanocy, bo jest wiosną, a wiosną są roztopy i nie wiadomo jak się ubrać,
d) Bożego Ciała, bo jest upał,
e) 15 sierpnia, bo to połowa wakacji,
f) swoich urodzin, bo przypominają nam ile mamy lat,
g) swoich imienin, bo to komunistyczne święto,
h) Święta Niepodległości, jeśli przypada w środę i nie będzie długiego weekendu,
i) a nawet jak już ktoś ma ten długi weekend to i tak bez sensu, bo co to za długi weekend w listopadzie?! Szczyty.
      A dla tych, co ("Którzy! - pamiętajcie państwo: którzy! Co to tylko Mickiewicz pisał!" - mówił mój profesor) nie rozumieją ironii dodam tylko: wiem, że ten tekst jest jednym wielkim narzekaśkiem. A i tak go lubię.

K. A.