Van Helsing

- Morderca z bożego nakazu

Autor tekstu: Ludwika Zduńska

Stwór Frankensteina, Dr Jekyll i Mr Hyde, nieśmiertelny hrabia Dracula oraz mnóstwo zmysłowych wampirzyc drżą o swoje życie, bowiem misja ratowania świata właśnie przypadła Hugh Jackmanowi. To przepis na raczej żenujący czy dobry film akcji?

      Van Helsing (2004) w reżyserii i na podstawie scenariusza Stephena Sommersona to raczej opowieść fantasy z elementami przygodowymi, niż odwrotnie. Transylwania, królestwo wampirów, nieśmiertelny (prawie, rzecz jasna) hrabia Drakula - to zaledwie drobna część fabularna tego filmu. Tytułowy bohater, grany przez Hugh Jackmana (żeńska część widowni niewątpliwie wzdycha z uwielbieniem), to niepokonany outsider, uważany przez resztę świata bardziej za mordercę niż wybawiciela. Jest on wysłannikiem super tajnej chrześcijańskiej organizacji zakonnej, która co jakiś czas wyznacza mu różnego rodzaju "święte" misje. Ich głównym celem jest zlikwidowanie mrocznych charakterów uosabiających zło tego świata w najczystszej postaci. Widz pozna "zasady gry" Van Helsinga już na początku filmu, obserwując jego pojedynek ze słynnym Dr Jekyllem (czy też Mr Hydem). Szybko zorientujemy się, że obracamy się w dobrze znanym świecie legendarnych postaci z komiksu i literatury. Reżyser trochę jednak przesadził w typażu bohaterów. Być może jest to chęć wykreowania nowych superbohaterów na miarę współistniejących w fabule Van Helsinga? Koniec końców, główne postacie filmu są przerysowane, a ich zachowania nużąco przewidywalne.
      Warto w tym miejscu wspomnieć o prototypie postaci doktora Abrahama Van Helsinga. Wykreowana przez Bram Stokera pojawia się w powieści Drakula z końca XIX wieku. W obrazie filmowym jako pierwszy uwiecznił ją Francis F. Coppola w dziele o analogicznym tytule. Abraham van Helsing występuje także w serii Hellsing (manga i anime), gdzie okazuje się pogromcą Alucarda (Draculi). Następują więc pewne modyfikacje, tak jak i w omawianym Van Helsingu, w którym jego imię zostaje zmienione na Gabriel. Jednak poza tymi szczegółami, bohater pozostaje zgodny z prototypem.
      Powróćmy do wątku pierwszoplanowego w filmie. Nasz bohater otrzymuje kolejne zlecenie. Do jego wykonania będzie potrzebował osoby wspierającej, na którą wybierze (niezachwyconego tym pomysłem) brata zakonnego, Carla. Spełnia on w filmie podobną rolę jak - niestety dla Van Helsinga - niepodrabialny i genialny Dr Q z serii o Jamesie Bondzie. Dwójka bohaterów wyruszy, aby zmierzyć się z wyzwaniem. Hrabia Drakula (Richard Roxburgh), czyli ich wyzwanie, jest w stanie permanentnej wojny z rodziną królewską, rządzącą obszarem Transylwanii. W wyniku walki przy życiu zostało już tylko dwóch potomków króla, gotowych pomścić go za wszelką cenę. O ile Velkan Valerious (Will Kemp) odpada z gry na początku filmu, o tyle honoru rodziny broni jego siostra, Anna (Kate Beckinsale). Piękna, wyszkolona i niebezpieczna (czyli posiadająca wszelkie cech wymagane dla czołowej bohaterki), początkowo wcale nie zamierza przyjąć pomocy. Któż jednak nie zmieniłby zdania, widząc Hugh Jackmana w akcji przeciwko demonicznym narzeczonym Drakuli?
      Niestety, od tego momentu Van Helsing traci swoje tempo, a następujące po sobie wydarzenia są przewidywalne i miejscami nużące. Wciąż jednak zachwyca plastyczność obrazu i efekty specjalne, które niewątpliwie są walorem kooprodukcji czesko-amerykańskiej. Skoro mówimy o zaletach filmu - brawa należą się kompozytorowi ścieżki dźwiękowej, Alanowi Silvestri. Utwory towarzyszące obrazowi fantastycznie oddają klimat tajemnicy, odległych krajów i niebezpiecznych przygód.
      Van Helsing reprezentuje kino przygód i akcji, więc tylko w takiej kategorii należy go oceniać. Mimo mało oryginalnego rozwoju akcji oraz przewidywalności postaci, większą część filmu ogląda się z przyjemnością. Głównie jest to zasługa zdjęć, efektów specjalnych i towarzyszącej muzyki. W trakcie seansu można spokojnie wyjść, wrócić i nie stracić za wiele. Polecam dla relaksu.

L. Z.