Edukacja seksualna w szkole

Autor tekstu: Katarzyna Adamowicz

      Jesteś w teatrze. Nie jakimś wielkim, tylko takim podrzędnym - małym, nie za bardzo bogatym, a przez to zdobnym. Siedzisz w pierwszym rzędzie, patrzysz przed siebie. Kurtyna powoli się unosi i... widzisz na scenie rzędem ustawione ławki szkolne, krzesła. Obok katedra nauczyciela. Wchodzą uczniowie. Siadają w ławkach. Wchodzi nauczycielka - pani w średnim wieku. Sprawdza obecność.
      - To teraz porozmawiamy sobie o antykoncepcji - i w tym momencie mała różowa plamka pojawia się na jej policzku - Jak wiecie, antykoncepcja służy zapobieganiu ciąży - plamka na policzku nauczycielki rośnie - Kiedy z penisa wydostają się plemniki... - plamka już nie jest plamką, ale porządną plamą. I wcale nie jest już różowa, a czerwona jak burak. Pokrywa całą twarz nauczycielki. Tymczasem uczniowie śmieją się po cichu z biednej kobiety (kto by nie wiedział w gimnazjum skąd się bierze ciąża?). Wariactwo. Wszystko, co widzisz, zaczyna kołować coraz szybciej i szybciej i szybciej i.... budzisz się. Hurra! A zaraz potem zastanawiasz się nad problem polskiej edukacji znów.
      Bo po takim śnie trzeba się zastanowić, co dalej z edukacją seksualną w szkole. Ale żeby to zrobić, trzeba by sobie zdać sprawę z tego, jak jest dzisiaj. Panuje stereotyp, że przedmiotu WDŻ (wychowanie do życia w rodzinie) uczą katechetki lub starsze panie. Ja sama pamiętam z liceum, że uczył nas pan pedagog (obiekt żartów wszystkich uczniów - kpiną zaś było to, że ów pan miał w tym samym czasie sprawę w sądzie o znęcanie się nad swoją rodziną), który na lekcjach WDŻ pokazywał nam wykresy orgazmów kobiet i mężczyzn. Mało nas to obchodziło, bo którego nastolatka interesuje teoria seksu? Oczywiście lekcje nie obyły się bez standardowego naciągania prezerwatyw na banana. Od tej pory nie jem bananów.
      Nowa podstawa programowa MEN trochę inaczej widzi cały przedmiot. W II etapie kształcenia (klasy IV - VI szkoły podstawowej) uczniowie będą mieli zajęcia o tematyce rodzinnej (czym jest rodzina, jak się wiąże rodzina, jakie są i powinny być relacje w rodzinie), macierzyńsko - ojcowskiej (skąd się biorą dzieci, rozwój ciąży, dziecko jako nowy członek rodziny) i dojrzewania (czym jest dojrzewanie, kiedy zaczynamy dojrzewać, co ważnego w tym okresie dzieje się z kobietą i mężczyzną). Niby fajnie, ale wyjaśnijcie mi, które dziecko w IV klasie nie wie skąd się biorą dzieci? Niewielki odsetek. I to te dzieci, jako że właśnie wkraczają w niechlubny wiek zwany przez dorosłych "trudnym", będą się podśmiewać w szkole z czerwieniącej się nauczycielki. To raz. A dwa: umówmy się - WDŻ nie jest edukacją seksualną. Seks - jego wartość czy też jej brak - to tylko część programu tego przedmiotu.
      Nie chcę krytykować WDŻ według nowej podstawy programowej, ponieważ dopiero wchodzi w życie - nie wiadomo, jakie będą jej skutki, a nie jest głupio zaplanowana. Ale... znajomość naszego "cudownego" kraju pozwala mi przypuszczać, że wszyscy chcą dobrze, a wyjdzie jak zwykle. Czuję, że lekcje wychowania do życia w rodzinie będą prowadzone przed innymi lub -araz po nich (nie są obowiązkowe). Jaki będzie skutek? Ano taki, że dzieciaki nie będą słuchać - albo będą śpiące, albo zmęczone. Poza tym lekcje takie powinien prowadzić nauczyciel nie wstydzący się mówić "o tych sprawach". Takich jest kilkudziesięciu. Na cały kraj.
      Moim zdaniem edukacja seksualna powinna się zacząć na I etapie kształcenia. Tak, nie pomyliłam się. W I etapie - w klasach I - III szkoły podstawowej. To wtedy nauczyciel powinien z właściwym tylko jemu przygotowaniem i podejściem tłumaczyć dzieciakom jak i co. To on, zaraz po rodzicach, powinien ich uświadamiać, co to jest zły dotyk i dlaczego taki dotyk jest zły. Bo od braku tej wiedzy zaczynają się późniejsze gwałty, chęć przespania się z kimkolwiek, byle już tylko mieć to za sobą. Uczniowie NIE POWINNI wiedzieć, że tylko po ślubie i tylko z mężem. Od tłumaczenia takich norm moralnych są rodzice, bo to od nich zależy, jak ukształtują w kwestii seksu swoje dziecko. Nie przekona mnie tłumaczenie, że "Kościół nie pozwala uprawiać seksu przed ślubem". OK. Ale od tłumaczenia dzieciakom nauk Kościoła są rodzice. Nauczyciel ma za zadanie uczyć. Uczyć seksu. Wiem, że to brzmi głupio i niewłaściwie. A i tak będę się upierać, że tak właśnie powinno być.
      Jak po takiej edukacji wygląda lekcja antykoncepcji w starszych klasach? (bo o antykoncepcji powinno się mówić w każdej klasie jak najczęściej się da). Wchodzi nauczyciel do klasy, niekoniecznie młody, ale taki, który nie wstydzi się mówić do młodych o ich biologii. Dobrym nauczycielem byłby lekarz seksuolog. Powtarza temat, tłumaczy wszystko nie czerwieniąc się. A nastolatki z tyłu nie śmieją się tylko dlatego, że wiedzą więcej od niego. To on jest autorytetem.

K. A.