Nowy Marillion

Autor tekstu: Ewa Bujak

"Nowy" Marillion istnieje już dwadzieścia lat, a mimo to wciąż spotykam się z opiniami, że zespół ze Stevem Hogarthem "to jednak nie to", co zespół z Fishem. Cofnijmy się zatem dwie dekady, by prześledzić trudny koniec jednej epoki i równie trudny początek drugiej.

      Rok 1988. Gwiazda rocka progresywnego, brytyjski zespół Marillion, przymierza się do nagrania piątego albumu studyjnego. Jednak różnice w artystycznej wizji całości doprowadzają do odejścia z zespołu jego wokalisty, Dereka Williama Dicka, zwanego dalej Fishem. Zespół znalazł nowego wokalistę w postaci Steve'a Hogartha, lidera formacji Europeans. To przelało czarę goryczy wśród fanów - Hogarth zarówno pod względem osobowości jak i głosu był zupełnie inny niż Fish. Marillion zdobył wielu nowych fanów, ale też stracił wielu starych. Bo Marillion to w dużej mierze Fish. A bez niego grupa automatycznie traci rację bytu.
      Argumenty tak ortodoksyjnych fanów nigdy do mnie nie przemawiały. Racja, to już nie ten sam zespół. Nie można powiedzieć inaczej. Zmiana wokalisty, jakby na to nie patrzeć, jest zmianą zasadniczą. Najczęściej od takich preferencji zależy, który skład uznamy za lepszy. Jest jeszcze inne wyjście: pogodzić się ze zmianą i przyjąć nowe z całym dobrodziejstwem inwentarza. Albo po prostu zamknąć się na piękną, urzekającą muzykę. Z drugiej strony rozumiem fanów, którzy usłyszawszy "Hooks in You" jako pierwszy singiel, mogli zwątpić w zespół.
      Dla mnie to dwa różne zespoły pod tą samą nazwą. Teraz Fish z powodzeniem nagrywa solo, a Hogarth pewnie marnowałby się (nie tyle artystycznie, co komercyjnie) śpiewając dla mniejszej publiczności. Marillion tracąc jedną osobowość, zdobyli inną. Owszem, żal po Fishu został jak blizna po matce, ale jak mówią mądrzy ludzie - wszystko ma swój początek i koniec. A jak mówił poeta: "Dla wszystkich starczy miejsca pod wielkim dachem nieba".
      Tomasz Beksiński pisał ("Magazyn Muzyczny", nr 3, 1990): "Akwarium pozostało puste, gdyż Ryba wypłynęła na szerokie wody". Pozwolę sobie nie zgodzić się z moim mentorem. Które wody były tak naprawdę szersze, to już zależy od punktu widzenia Fisha i jego fanów. Według mnie chwilowa pustka w akwarium się wypełniła.
      Owocem wspólnej pracy czterech panów z Marillion i nowego frontmana jest album "Seasons End", który ukazał się w 1989 roku. Zespół zadebiutował po raz kolejny.
      Ta płyta niesamowicie mnie wzrusza. Nie mogę oprzeć się jej urokowi, na nic zapieranie się rękami i nogami. Powiedzieć o Stevie Hogarthcie, że ma niezły głos, to za mało. Bo o ile potęgą Fisha są rzeczywiście jego teksty, to potęgą Hoggy'ego jest jego głos. Głos, który piękne, poetyckie, czasem banalne, ale zawsze - podkreślam! - inne teksty wyśpiewuje tak, jakby były to ostatnie słowa w jego życiu. Głos magiczny, ciepły, o wielkiej skali możliwości. A kto nie wierzy, niech się wybierze na koncert.
      Hogarth nie naśladuje swojego poprzednika - i dobrze. Bo jak wcześniej wszyscy jeżyli się, gdy słyszeli porównania Marillion do Genesis z Peterem Gabrielem, tak teraz porównania Fisha do Hoggy'ego też są nie na miejscu. "Seasons End" pokazuje, że nowa formuła się sprawdza i na nic zdaje się stawianie tych dwóch panów w jednej linii. Tym, co konstytuuje istnienie dwóch zespołów pod jedną nazwą i stanowi o ich wzajemnym przenikaniu się i ciągłości jest fakt, że Fish w swoich tekstach mówił o tym, że każdy z nas ma prawo mieć złamane serce, ma prawo cierpieć, że miłość to nie tylko wzloty. Hogarth uczy natomiast, że zawsze jest nadzieja, że wszyscy mamy siłę, by uporać się z tym nie zawsze przyjaznym Losem. Żal i ból Fisha Hogarth potrafi przekuć w siłę.
      Wróćmy jednak do muzyki. Muzycznie "Seasons End" to płyta bardzo... ładna. Bajkowa, nieco senna, snująca się, przepełniona duchem, kosmiczna muzyka sfer. Bardzo przestrzenna, z wiatrem we włosach. Wyjątkowo delikatna w całej swej potędze. W nastrój wprowadza bajkowy klawisz i pulsująca linia basu. A potem gitara i głos mówiący o mieście zachodzącego słońca ("King of Sunset Town"). Oto narodziny nowego świata. "Seasons End" i "The Space..." są jednymi z tych utworów, za które dałabym się pokroić żywcem. Hogarth przekazuje bardzo proste prawdy w sposób godny mędrca (urzekająco - porywające "Easter" i wspomniane "Sasons End"). Jest wykop w postaci "Uninvited Guest". I są nawet przeboje (gdzie tam im do "Keyliegh", ale obiecałam sobie, że porównań nie będzie, więc pokornie gryzę się w język). Weźmy choćby wspomniane już "Hooks in You": oderwane od całości wcale nie pasuje do Marillion, ale w kontekście całej płyty jest radosnym skokiem przed morderczym wystrzeleniem w Przestrzeń. Wspaniała, pełna emocji muzyka i przekaz, na który nie możemy pozostać obojętni.

      Ten album to przepis już nie na błazeńską łzę, ale na odrodzenie. Z popiołów. Powrót ze spalonej ziemi.

E. B.