Dżuma wychowawcza

Autor tekstu: Patryk Zasępa

Nie wiem kto i kiedy wymyślił metodę bezstresowego wychowania, ale nie możecie mu ufać. Największa bzdura wychowawcza XX wieku przybrała rozmiary wręcz epidemiologiczne.

      W autobusie na fotelach zwróconych naprzeciw siebie siedziałem ja, a obok mnie młody chłopak. Naprzeciwko niego bachor, a obok bachora jego mama. Bachor majtał nogami w taki sposób, że co chwilę kopał siedzącego obok mnie pasażera. Ten się wkurzał, choć opanowanym głosem prosił rodzicielkę małego ananasa, aby go uspokoiła, albo chociaż zwróciła mu uwagę. Mamusia odparła, że nie będzie zwracać synkowi uwagi, bo wychowuje go bezstresowo. Siedzący obok mnie chłopak wstał na najbliższym przystanku z fotela, wyciągnął gumę z ust, przykleił mamusi do czoła i stwierdził: "Ja też byłem wychowany bezstresowo". Po autobusie rozległy się salwy śmiechu, brawa i wrzawy wielorakie.
      Nie wiem kto i kiedy wymyślił metodę bezstresowego wychowania, ale nie możecie mu ufać. Największa bzdura wychowawcza XX wieku przybrała rozmiary wręcz epidemiologiczne. Moja dziewczyna dorabiała swego czasu jako opiekunka do dzieci. Pilnowała trójki małych gówniarzy, z czego jedno było niemowlakiem. Gdy wychodziła z nimi na plac zabaw, jej podopieczni bili się z innymi dzieciakami, a ona musiała przepraszać rodziców tych dzieci. Nie mogła dać im nawet jednego klapsa.
      Gdy wysypała wielką skrzynię zabawek w ich pokoju, byli zachwyceni. Bo mieli tyle zabawek, że o niektórych nawet nie pamiętali. Moja luba nie miała z nimi spokoju, bo wystarczyło, że odeszła na pięć minut, a przychodzili z pretensjami, że nie chce się z nimi bawić. Ich rodzice jako ludzie sukcesu kupowali im zabawki i nie poświęcali zbyt dużo uwagi. Myśleli, że to wystarczy, a te dzieci odczuwały głód zabawy z mamą i tatą.
      Ale apogeum głupoty osiągnięto z tym najmłodszym dzieckiem w wieku niemowlęcym. Bobas nie chciał jeść, dlatego rodzice karmili go jedynym pokarmem, który mu smakował - soczkami Kubuś. Tylko i wyłącznie soczkami Kubuś. Nie wspominając o rzadkiej kupie, którą wypełniał pieluchy często i chętnie, jego skóra już przybierała śliczny pomarańczowy odcień.
      Bezstresowe wychowanie jest głupotą, a co śmieszne głupotą, w którą zbyt wiele młodych rodziców wierzy. A przecież nie trzeba być geniuszem, żeby wiedzieć, że pozwalanie pięcioletniemu berbeciowi na robienie wszystkiego, co żywnie mu się podoba, w ogóle nie zasługuje na nazwę wychowania.. Rodzice są właśnie od tego, żeby wychowywać, a nie hodować i spełniać zachcianki. Jako rodzic sam powinieneś wiedzieć, co dla twojego dziecka będzie dobre, a co nie. Kupowanie batonika i czekolady za każdym razem, gdy mu się zachce, nie wyjdzie mu na zdrowie.
      Wychowałem się na wsi biegając za piłką, bawiąc się w podchody i jeżdżąc codziennie po pięć kilometrów na rowerze do naszej ulubionej kryjówki nad źródełkiem, a w wakacje nad rzekę, gdzie cały dzień pluskało się w lodowatej wodzie, a na koniec kradło się ziemniaki z "babcynego pola" i piekło w ognisku. Dzisiaj przyjeżdżam na kilka dni na wieś i co widzę?
      Poszedłem z jakimiś dzieciakami pograć w piłkę na boisko. Na dziesięciu grających dzieciaków sześciu to straszne grubasy. Ilość małoletnich tłuściochów jest dla mnie wręcz porażająca. Jeden z nich nie miał nawet dziesięciu lat i wyglądał, jakby do jego DNA przekradły się jakieś świńskie geny. Jego starszy o kilka lat brat wyglądał jeszcze gorzej i już chorował na cukrzycę.
      Każdy mądry człowiek powie, że dziecka nie wolno bić. Znam akurat rodzinę, która świeci przykładem w wychowaniu dzieci, które nigdy nie dostały nawet klapsa, a mimo to są wzorowymi ludźmi. Nie wiem od czego to zależy, ale niektórym dzieciakom trzeba jednak czasem coś uświadomić na kolanie. Ale tak, żeby wiedziało za co.
      Kolejna rzecz to hierarchia. Dzieciak ma przede wszystkim wiedzieć, kto jest głową rodziny i być mu bezwzględnie posłusznym. Gdy dorośnie, może napić się z ojcem piwa, zapalić papierosa (aczkolwiek światły rodziciel nigdy tego nie poprze) i przedstawić własny punkt widzenia. Ale nadal nie będą kumplami - ojciec wciąż pozostanie ojcem, a syn synem. Ten pierwszy będzie temu drugiemu doradzał, wspierał go i wciąż powinien być pierwszym, który zareaguje, jeśli jego syn zacznie marnować swoje życie.
      Wychowanie dziecka to ciężki kawałek chleba. Strategiczny balans pomiędzy rozpuszczonym bachorem, a kochającym aniołkiem. Pomiędzy posłusznym wychowankiem, a zbuntowanym małolatem. Swój owoc trzeba wychować tak, aby potem wypuścić go w świat przystosowanym do życia. Z mojej klasy licealnej tylko dwie osoby wyjechały od rodziców, aby studiować poza domem. Reszta pozostała, trzymając się maminej kiecki. O kieszonkowym słyszałem tylko z opowieści, nie wyjeżdżałem na wakacje nawet w góry, ani nad polskie morze; odkąd skończyłem gimnazjum ubrania kupowałem za swoje pieniądze. Tylko ja i jeszcze jedna osoba, mieliśmy odwagę zostawić przytulny, rodzinny dom i opiekuńczych rodziców i przenieść się poza ich zasięg, gdzie utrzymać musieliśmy się sami.
      Dziecko trzeba umieć wychować tak, aby umiało żyć bez mamy i taty. Jego pierwsza praca i pierwsza dziewczyna. Jeśli mu nie wychodzi, to w tym momencie rodzice wyciągają swoją pomocną dłoń. Aby ukończył dobrą szkołę i wyszedł na ludzi potrzebna mu będzie ich pomoc i wsparcie. Dla każdego rodzica powinno być to priorytetem.
      Na koniec jeszcze krótko o dzieciach z przypadku. Do seksu wszystkim się spieszy, a najmłodszym przede wszystkim. Tylko, że nie są zbyt obeznani jak się używa gumek albo pigułek. Zaskoczeni ciążą swojej dziewczyny widzą koniec wspaniałego życia. Mnie samemu nie spieszy się do dzieci. Wiele osób, w tym moja własna mama, negują moją teorię, że najpierw należałoby posiadać odpowiedni status materialny. Obecnie nie posiadam, ale za każdym razem, gdy zdejmuję z mojej kobiety bieliznę, jestem świadom ryzyka.
      Dlatego jedna rada. "Ruszaj", jeśli tylko ci się to podoba. Ale jeśli zaliczysz "wpadkę" wychowaj, gnoju, to, co "naruszałeś" tak, jak sam chciałbyś być wychowany. Traktuj owoc swojej silnej spermy jako żywą istotę, która potrzebuje twojej opieki. Skończ z browarem z kumplami i sprzedaj swoje gry komputerowe, żeby kupić pieluchy i jedzonko od Gerbera. Wyślij do szkoły, wychowaj na człowieka. I uświadom, że Durex nie jest taki skuteczny jak piszą na opakowaniu, żeby i on nie musiał przerywać studiów na ostatnim roku, w celu wychowania dziecka.

P. Z.