Alicja i Ciemny Las - recenzja książki

Autor tekstu: Patryk Zasępa

Czekałem na tę książkę jak na narodziny syna. Rozczarowanie było mniej więcej tak duże, jakby okazało się, że mój potomek ma śliczny, czekoladowy kolor skóry.

      W powyższym zdaniu może i jest nieco przesady, ale - do diabła! - spodziewałem się po Piekarze dużo więcej. Facet napisał świetną obyczajową powieść ze śladowymi elementami fantastyki, które wprowadzały do pierwszej "Alicji" wspaniale wyważony element tajemniczości. I tak: tom pierwszy wydaje się książką, którą autor napisał z pasją i z przyjemnością, natomiast tom drugi sprawia wrażenie niedopracowanego, pisanego "na kolanie".
      W powieści "Alicja i Ciemny Las" Aleks jest już bogatym i szanowanym scenarzystą - spełnia się życiowo i jest szczęśliwy. A właściwie powinien być szczęśliwy, ale ktoś właśnie porwał tytułową bohaterkę. I to nie jakiś desperat żądający okupu od dzianego człowieka show biznesu. Aby odszukać Alicję, Aleks będzie musiał wkroczyć do Ciemnego Lasu, a nie jest to miejsce, do którego ktokolwiek z nas chciałby trafić.
      Sam początek powieści jest mistrzowski - po jego przeczytaniu wiedziałem, że mam w rękach kolejną świetną książkę. Ale niestety, w miarę czytania mój zachwyt mijał. Sceny w Ciemnym Lesie wydały mi się wręcz głupie. Ciemny Las to surrealistyczne, groteskowe miejsce, pełne dziwacznych postaci, gdzie nie rządzą prawa logiki. Przygoda w Ciemnym Lesie została opisana w tak banalny sposób, że w pewnym momencie ociera się o infantylizm.
      Czarny kruk, który towarzyszy Aleksowi w wędrówce, jest ciekawym towarzyszem dopóki nie robi się zbyt rozgadany - wtedy jego wizerunek wielkiego, upiornego ptaszyska wiele traci. Najmniej chwytliwe były jednak pomysły autora. Otóż, wyobraźcie sobie, że w Ciemnym Lesie znajduje się miasto, do którego Aleks trafia wraz z Przewodnikiem - piękną kobietą nazwaną "dziewczyną Robinsona" - w celu kupienia zapasów na wędrówkę po Ciemnym Lesie. Zadanie okazuje bardziej skomplikowane, niż mogłoby się to wydawać. A potem okazuje się, że aby wyjść z Miasta, Aleks musi najpierw odnaleźć trzy klucze do bram. Na Boga! W dodatku wskazówką dotyczącą miejsca ukrycia jednego z nich jest chmurka, która przybiera kształt klucza.
      Ja rozumiem, że pan Piekara prawdopodobnie chciał stworzyć klimat powieści nieco baśniowej, a sam Ciemny Las miał być bardziej mroczną i poważniejszą wersją krainy czarów z arcypopularnego dzieła Lewisa. Ale te pomysły są zupełnie pozbawione sensu i w takiej powieści wydają się po prostu głupie i niepoważne. Trzeba jeszcze dodać do tego wyświechtane, rzewne gadu-gadki, monologi, kontemplacje czasami pełne niepotrzebnego i irytującego patosu przeplatanego co rusz truizmami. Banał goni banał i pogania go kiczem, przez co Aleks oraz inne postacie, a przede wszystkim fabuła, tracą na wiarygodności i powieść z każdą stroną bardziej wydaje się być pisana na kolanie, w kilku tylko momentach wzbudzając zainteresowanie czytelnika.
      "Alicja i Ciemny Las" nie jest jednak do końca książką złą. Początek i zakończenie są super, podobnie jak kilka scen w Ciemnym Lesie, ale cała reszta to totalny bezsens.
      Piekara znany jest przede wszystkim z czterech zbiorów opowiadań o inkwizytorze Mordimerze Madderinie Ostatnio ukazał się kolejny zbiór "Płomień i krzyż", który rozwija wątki ze stworzonego przez autora uniwersum, w którym Chrystus nie umarł na krzyżu, lecz zstąpił z niego i ukarał swoich oprawców mieczem. Książki z tego cyklu są genialne, świetne. Wydaje się niemal, że Piekara skupił się przede wszystkim na swoim okrutnym świecie, a inne powieści pisze... no właśnie, po co? Dla kasy? Dla literackiego wyżycia? Nie wszystkie są złe. Ale najpierw "Świat jest pełen chętnych suk" będący zbiorem opowiadań o bardzo nierównym poziomie. Potem "Rycerz kielichów" - powieść słaba, nudna, nieciekawa i pełna elementów, które możemy odnaleźć we wcześniejszych literackich dokonaniach tego autora.
      I teraz "Alicja i ciemny las" - kolejny chochlik (swoją drogą - podobna pod pewnym względem do "Rycerza kielichów"). Żal to pisać, ale chwała Piekarze, że ta powieść jest tak krótka. Nie warto odradzać zakupu osobom, które ukochały sobie poprzednią część, bo prawdopodobnie oni już ją mają. Tylko dostali nie to, czego oczekiwali. Znam też i takich, co Piekary nie lubią, a oni będą tu mieli okazję do krytyki. Nie zapominajmy o tym, że wiele mu zawdzięczamy na polu polskiej fantastyki, ale jak widać wszystkim zdarzają się słabsze utwory.
      Za jego niekwestionowany wkład w rozwój polskiej fantastyki należy mu się szacunek, nie oznacza to jednak, że czytelnicy powinni gładko łykać wszystko, co wyjdzie spod jego ręki. Zdążyłem zauważyć, że pan Piekara bardzo dobrze przygotowuje swoje utwory literackie pod względem marketingowym. Jego powieści są kontrowersyjne, dlatego kuszą. "Świat jest pełen chętnych suk" wywołał poruszenie nie tylko samym tytułem, ale i niedwuznaczną ilustracją na okładce. Ostatnie opowiadanie z książki "Łowcy dusz" zakończyło się w taki sposób, że z pewnością kupię zapowiedzianą przez niego powieść, kontynuującą te wydarzenia. I mam nadzieję, że wówczas nie spotka mnie już takie rozczarowanie jak w przypadku "Alicji i Ciemnego Lasu".

P. Z.