Podróż po dojrzałości, czyli nowa płyta O.S.T.R.'a

Autor tekstu: Aleksander Grzegorzek

Płyta O.S.T.R.'a

      Najnowsza produkcja łódzkiego rapera Adama Ostrowskiego podkreśla różnice pomiędzy nim, a pozostałymi muzykami tworzącymi w tym stylu. Dobitnie pokazuje, że muzyk z prawdziwym talentem, przy ogromnym nakładzie pracy może osiągnąć wielki sukces, nawet bez rozgłosu medialnego. Dziesiąty, jubileuszowy krążek, adresowany przede wszystkim do rodziny, jest bezprecedensowym wydarzeniem na polskim rynku muzycznym. W czasach, gdy wszystko musi być najlepsze lub fajne, Ostry pokazuje nam rzeczywistość prawdziwą, odartą z kolorowego medialnego kiczu...
      Płyta zaczyna się od mocnego hip-hopowego uderzenia. O.S.T.R. agresywnie, z wyczuwalną frustracją, wyrzuca z siebie to, co boli i osacza, nie tylko jego, ale i ludzi, którzy gdzieś w ciszy codziennych zajęć przemykają przez Łódź. Utwór nawiązuje do tytułowego strachu, który paraliżuje nie tylko w odniesieniu do blokowisk, ale również w związku z koniecznością wykarmienia rodziny i realizacją jej oczekiwań. Raper jest bystrym obserwatorem życia codziennego. To, co widzi, tworzy spójny, lecz przygnębiający obraz ludzi zajętych zbijaniem majątków, zapominających o prawdziwym cudzie, jakim jest rodzina. Krytykuje miłość do technologii, a szczególnie atakuje uwielbienie telefonów komórkowych. Teksty artysty są dojrzałe, czasem wydaje się, że Ostry jest głosem swojego pokolenia, ponieważ wyraża wszystkie obawy i marzenia wchodzących w nową rzeczywistość trzydziestolatków, dla których podwórko nie jest już miejscem rozwiązywania problemów. Na wskroś widać, że jest to człowiek świadomy swojej małości w systemie, na który nie ma kompletnie wpływu. Adam przestał atakować rząd, oprócz sporadycznego wytykania błędów politykom. Z jego niemal nowego wizerunku rysuje się obraz człowieka szczęśliwego z posiadania żony, syna, przyjaciół i z zaciekłością broniącego swoich marzeń. Imponuje też lista gości zza granicy, takich jak legenda podziemnego hip-hopu amerykańskiego, Evidence, którzy współpracowali przy nagraniu płyty.
      Adam "dotyka" wszystkich ważnych tematów, jednocześnie mówiąc o sprawach przyziemnych związanych z dniem codziennym. Czasem w tej mnogości można się zgubić, ale nawet jeśli się to przydarzy, wystarczy poddać się beatom płynącym jakby wokół nas. Wspaniale skomponowane i zeskreczowane, są największym atutem płyty. Czasem uderzają prostatą, czasem uspokajają chwytliwymi pętlami. Wydobycie tak niesamowitych sampli musi kosztować mnóstwo wysiłku, a przecież płyta powstawała niecały rok. W podkładzie muzycznym mnóstwo jest nawiązań do funku i soulu lat 80 i 90. Dlatego brak w niej tandety i sztuczności, staję się ona jakby samoistnym okrętem płynącym mimo wszystko. Jeżeli do kogoś nie trafia tekst, to może wziąć krążek z utworami w wersji instrumentalnej. Światowy poziom produkcji wypływa tu z każdej sekundy, czuć w nich pasję i ogrom pracy włożony w realizację. Utworom brak jakiegokolwiek słabego punktu, dwadzieścia świetnie dobranych kompozycji niesie za sobą wspaniały czar zakurzonych płyt winylowych, trzeszczących gramofonów, i czasów dzieciństwa, kiedy życie - jak na ironię - było znacznie prostsze. O tym, że O.S.T.R. tworzy produkcję na wyrastającym poza polską scenę muzyczną poziomie, przekonali się już nie tylko Polacy, ale przede wszystkim zagraniczni muzycy podejmujący z nim współpracę (np. Grand Agent, brytyjska grupa Skill Mega, czy Block Party).
      Do muzyki wspaniale dograno też skity z głośnego dokumentu "Galerianki". Taki zabieg pozwolił wprowadzić naprawdę trudną do opisania atmosferę. Ta płyta żyje własnym życiem jeszcze długo po wyłączeniu odtwarzacza. Pod tym względem na rodzimym podwórku nikt nie dorównuje łódzkiemu producentowi.
      O.C.B. jest płytą znacznie dojrzalszą niż JTTS, przez co trudniejszą w odbiorze. W przypadku prostego kiczu, dzień w dzień wypływającego z telewizji, jest to godne podziwu. Jeśli szukasz projektu oddającego obiektywnie świat wokół nas, Polskę A.D. 2009, w pierwszej kolejności sięgnij po ten krążek. Usłyszysz rzeczy, których jesteś lub powinieneś być świadomy. Zresztą płyta w cztery dni po premierze, bez reklamy i marketingu, zdobyła status złotej, co samo w sobie stanowi najlepszą rekomendację.

A. G.