Psi przewodnik

Autor tekstu: Małgorzata Horecka

Od lat psy są szkolone do roli przewodników dla niewidomych. Niewielu jednak słyszało o zamianie tych ról, a właśnie taka sytuacja ma miejsce w jednej z dzielnic Krakowa. Niewidomy od urodzenia pies ma swojego przewodnika w postaci oddanej właścicielki.

      Ważący 50 kilogramów Klusior jest pięknym kundlem, który miał pecha urodzić się zupełnie niewidomym. W innych okolicznościach najprawdopodobniej zostałby uśpiony. Gdyby miał trochę więcej szczęścia, trafiłby do jakiegoś współczującego właściciela i całe życie wychodziłby na spacery na krótkiej smyczy. Traktowano by go jak maskotkę, rozpieszczano do granic możliwości, a z jego charakterem szybko skończyłoby się to tragicznie, ponieważ Klusior doskonale zdaje sobie sprawę ze swojej wielkości i należy do grupy psów dominujących.
      Wyciągnięty ze schroniska przez dom zastępczy (należący do Pani Doroty) dostał szansę na życie. Ten psi olbrzym urodził się pod szczęśliwą gwiazdą, gdyż koleżanka Pani Doroty, gdy go tylko zobaczyła, zakochała się w nim bez pamięci. Wraz z narzeczonym, Robertem, postanowili go zabrać do siebie, do studenckiego mieszkania na trzecim piętrze bloku w Krakowie. Ich droga do ludzko-psiego porozumienia nie była jednak usłana różami. Odłączony od sfory innych psów z domu Pani Doroty, zmuszony do nauczenia się zachowań umożliwiających egzystencję z ludźmi w mieszkaniu, na dodatek w towarzystwie kota i królika, szybko pokazał braki w swym psim wychowaniu. Próbował straszyć zębami, a biorąc pod uwagę, że był zupełnie niewidomy, nigdy nie można było być pewnym czy trafi w powietrze, czy w czyjąś rękę lub nogę. Jego właścicielka, Karolina, nie poddała się jednak i rozpoczęła żmudną walkę ze złymi nawykami psa. Mnóstwo pracy i wyrzeczeń kosztowało nauczenie wielkiego psiska posłuszeństwa. Lęk separacyjny, czyli obawa przed zostawaniem samotnie w mieszkaniu, wymagał od Karoliny, jej narzeczonego i współlokatorów ciągłych spacerów po schodach, później siedzenia przed blokiem i robienia dobrej miny przed sąsiadami, którzy widzieli w nich kompletnych wariatów, lecz starali się nie gniewać na poszczekiwania i wycia. Po kilku tygodniach ciężkiej pracy w mieszkaniu wreszcie nastała cisza.
      Straszenie zębami i pomrukiwanie basem Karolina też poskromiła, ale to nie wszystko! Oczywiście właścicielka Klusiora zasięgała porad u cenionych treserów i behawiorystów. Od jednego z nich usłyszała, że Klusek nigdy nie będzie chodził bez smyczy, bo jest ślepy i się zabije. Z czymś takim Karolina i Robert nie mogli się pogodzić. Chcieli, żeby Klusior miał normalne psie życie!
      Skoro można psa nauczyć zaganiać owce na głos tak, że zmienia kierunki na rozkaz, skoro można nauczyć domowego pupila komend bardziej skomplikowanych niż "siad" i "leżeć", Klusek może nauczyć się słuchać wskazówek głosowych na spacerach. Wszystko rozpoczęło się od spacerów na smyczy. Klusek nauczył się znaczenia słów mówiących o zbliżających się przeszkodach, a także o schodzeniu w dół i wchodzeniu do góry.
      Dziś Klusek jest psem, do którego nie balibyśmy się dopuścić dwuletniego dziecka, jest radosny i skory do zabaw. Niejeden właściciel chciałby mieć tak posłusznego psa. Wychodzi na spacery, na których jest puszczany ze smyczy i harcuje jak zając w sałacie. Zdarzyło mu się co prawda kilka nieprzyjemnych wypadków, jak choćby to, że wpadł do wykopu i musiał być wyciągany przez Roberta, ale "kto się nie przewróci, ten się nie nauczy". Należy także pamiętać o tym, by nie przestawiać mebli w mieszkaniu, gdyż Klusek doskonale zna jego układ i często porusza się po nim galopem.
      Będąc obiektywnym należy przyznać, że jego dominujący charakter objawia się jeszcze czasami w kontaktach z innymi psami, jednak nie jest to bardzo groźne.
      Ciekawe są także relacje między Klusiorem a Koteckiem (to wdzięczne imię nosi kot Karoliny i Roberta). Bardzo często kot, dla żartu, uderza Kluska w nos łapą z zamkniętymi pazurami, następnie wskakuje na telewizor i z bezpiecznej odległości przygląda się kłapiącemu na oślep zębami psu. Ślepota Kluska niesie ze sobą także niebezpieczeństwo w postaci jego ulubionej zabawki. Jest nią gruby sznur zakończony z dwóch stron olbrzymimi supłami. Zabawa Klusiora polega na wymachiwaniu sznurem tak, aby węzeł osiągał zawrotne prędkości. Niestety, często zdarza się, że czyjaś noga lub plecy znajdują się na trajektoriach lotu supła i... wtedy potrafi zaboleć.
      Kiedyś na spacerze Karolina spotkała właściciela innego psa, który skomentował stan Kluska słowami: "Biedny piesek, trzeba było go uśpić". Tylko dlaczego powinno się go uśpić? Skoro od urodzenia jest niewidomy, nie zdaje sobie sprawy z tego, że inne psy widzą, tak że dla niego ślepota jest stanem normalnym.
      Klusek jest niesamowitym szczęściarzem, rekompensuje Karolinie jej cierpliwość i poświęcenie ogromną miłością. Karolina - choć czasem na niego krzyknie, czasem się zezłości, i choć tylko on potrafi ją wyprowadzić z równowagi - gdy na niego patrzy, uśmiecha się w sposób szczególny. Nie byłoby Kluska bez Karoliny, ale nie byłoby też Karoliny bez Kluska.
      Ta zwariowana i niesamowicie dobra osoba jest także właścicielką konia uratowanego jako źrebaka z drogi w jedną stronę - do rzeźni, ale to już zupełnie inna historia.

M. H.