Ściągo - Ojczyzno moja

Autor tekstu: Katarzyna Adamowicz

Gdyby mierzyć moralność uczniów i studentów korzystaniem ze ściąg, wynik byłby ujemny.

      "Dzięki wam to ja wkrótce będę mógł manufakturę otworzyć" - mawiał mój nauczyciel biologii, zabierając trzydziestą szóstą identyczną ściągę koledze z ostatniej ławki, wydrukowaną przez uczynną koleżankę. I bynajmniej nie chodzi o to, że kolega miał ściąg trzydzieści sześć, ale wszyscy, ile nas w klasie było, mieliśmy jednakowe. Na każdym sprawdzianie z biologii. Czy tylko z biologii? W zasadzie - tak: na matmie nikt nie ważył się ściągać, na polskim do tych "niezbędnych pomocy naukowych" uciekali się nieliczni.
      Gdybyśmy się teraz przenieśli do szkoły amerykańskiej, to mielibyśmy "drobny" problem. Wszyscy na pewno nie zaliczylibyśmy testu z biologii, chyba, że jakimś cudem, byśmy się nauczyli. Ściąganie? Nie..., to ponad normy moralne uczniów amerykańskich szkół.
      Więc dlaczego właśnie u nas tak mocno zakorzeniła się tradycja ściągania? Wystarczy w dowolnej wyszukiwarce wpisać hasło "ŚCIĄGA" i pojawia się kilkanaście stron oferujących sprzedaż ściąg, najczęściej tych na maturę. Rodzi się teraz pytanie: które wybrać? Przecież koleżanka, kolega, a nawet nauczyciel mogą mieć te same! Jeśli powtórzy się na maturze tak samo napisana praca z języka polskiego, w dodatku w tej samej szkole, a jeszcze gorzej - u tego samego nauczyciela sprawdzającego - to możemy mieć ogromne kłopoty... Matura unieważniona, afera itp. Podobnie jest na studiach. Jeden student drugiemu studentowi sprzedaje ściągę, oczywiście nie za darmo, ale najczęściej też niekoniecznie za pieniądze. Piwo wystarczy :) Dobra ściąga zawsze w cenie. Tylko ów student "zapomni" wspomnieć "klientowi", że podobną (lub wręcz taką samą) pomoc naukową sprzedał już innym braciom na roku. Jeśli to "pigułka" z biologii, matmy czy gramatyki angielskiej, to pal sześć. Ale jeśli to krótka forma pisemna na stylistykę? Ups.. Huston, mamy problem!
      Przypomina mi się historia dwóch maturzystek, które postanowiły kupić od starszego kolegi prezentację maturalną. Ale prezentacja owa tania nie była. Dziewczyny, niewiele myśląc, stwierdziły, że kupią jedną na spółkę. Przecież i tak nie są w tej samej klasie, nie uczy ich ta sama nauczycielka, nie mają podobnie brzmiących nazwisk... Ech, jakie to życie bywa przewrotne!! Dwa dni przed terminem matury ustnej z języka polskiego wszyscy uczniowie losowali kolejność wchodzenia na egzamin.
      Losowano także komisję, przy której będzie się odpowiadać. Najstarsi górale nie pamiętają takiego przypadku, ale obie dziewczyny wylosowały tę samą komisję, ten sam dzień egzaminowania i.... ich numery "startowe" to 15 i 17. Oczywiście, nie zdały. Jak to mawiają? Oliwa sprawiedliwa, zawsze na wierzch wypływa.
      Dlatego też, współczesny student, zanim zdecyduje się na kupno jakichkolwiek ściąg (a te, notabene, są na egzaminach prawie że obowiązkowe) najpierw rzetelnie sprawdzi co już kupili, bądź mają zamiar kupić inni. Kiedy już zdecyduje się na zakup tej, a nie innej "marki" pozostaje problem, jak ukryć owe cudo przed wszędobylskimi oczami wykładowców i asystentów. No cóż, z tym też nie ma dużego problemu. Tym razem wystarczy w wyszukiwarce wpisać hasło "TECHNIKI ŚCIĄGANIA" i już pojawia się spis stron, które oferują pomocną dłoń. I oto można się dowiedzieć, że ściągę da się wydrukować na przezroczystej taśmie klejącej, a następnie przykleić ją do długopisu; ściągę można także ukryć w maskotce (w maskotkach, które potrafią mówić, jest nawet idealne ku temu miejsce - kieszeń, w której przechowywane są baterie); w rajstopach pod spódnicą, czy choćby w specjalnych kieszonkach doszytych do marynarki. I już! Wszystko gotowe, idziemy na maturę/egzamin/sprawdzian.
      Tylko co będzie, jeśli ściąga okaże się być z gatunku tych wrednych i pospolitych?? Jeśli dzięki niej nauczyciel po raz n-ty przeczyta, że "romantycy pisali własną krwią, nie atramentem"? Hmm.. Warto zastanowić się nad tym. Wszyscy wiemy, że studenci to sprytny gatunek i choćby nauczyciel znalazł przy nim ściągę, ba, wyjął mu ją z reki, to on i tak będzie upierał się, że to nie jego, że to pomyłka itp. I prawdopodobnie będzie tak przekonujący, że wykładowca mu uwierzy (w końcu student w sytuacjach ekstremalnych potrafi łysemu wmówić, żeby kupił szampon do włosów przetłuszczających się!). Tak... studenci to sprytny gatunek...
      Uczymy się ściągać w szkole...Uczymy się sami, tego akurat nas nie uczą. I teraz ktoś mi powie, że to duża nauka samodzielności - tak to akurat fakt, ale czy w dorosłym życiu też będziemy korzystać ze ściąg? A co się stanie, jeśli na tych naszych ściągach będzie jakiś błąd? Zawalimy sobie życie, nie maturę...

K. A.