Dzieci i sztuka

Autor tekstu: Katarzyna Adamowicz

Czy "pani od polskiego" może uczyć fizyki? Nie, bo będzie awantura. A "pani od fizyki" może uczyć muzyki? Może. Na pewno?

Nasze dzieci:) Maluszki nasze...
...i system edukacji w Polsce. Jak zwykle piękny i cudowny. Choć tym razem, chyba z dobrym pomysłem. Otóż na pierwszym etapie edukacji szkolnej, czyli w klasach 1-3 obowiązuje 95 godzin edukacji plastycznej oraz 95 godzin edukacji muzycznej. Zajęcia te powinien prowadzić nauczyciel - specjalista (artysta - plastyk, artysta - muzyk). Tak samo jest z wychowaniem fizycznym: 290 godzin z tego przedmiotu w klasach 1-3 powinien prowadzić nauczyciel wychowania fizycznego. Czyli godzina muzyki, godzina plastyki i trzy godziny wychowania fizycznego w tygodniu. I to jest ok. Tylko jak jest to fizycznie możliwe w małych szkołach?
      Otóż i na to pytanie Ministerstwo znalazło odpowiedź! Zorganizowane zostały kursy doszkalające dla nauczycieli. Na kursach tych poznali oni tajniki sztuki, które inni zgłębiali pięć lat. Nie, nie mam nic przeciwko takim kursom, doszkalaniu nauczycieli, żeby mieli ten etat, bo to jest ważne. Ale jak pomyślę, że mnie samą w ósmej klasie szkoły podstawowej (tak, tak... taka stara jestem, że ósme klasy jeszcze pamiętam) plastyki uczyła pani, która normalnie uczyła biologii, to się zjeżam. Ta pani zawsze oceniała prace w zależności od tego czy jej się podobały, czy nie. Nie brała pod uwagę tego, czy pracowaliśmy rzetelnie, czy komuś się chciało, czy nie. Najważniejsze było, aby praca była ładna. Nawet jeśli była odbijana czy odrysowywana. Mieliśmy po piętnaście lat. Każdy z nas wiedział, że artysty już z niego nie będzie, więc było nam obojętne, kto nas uczy. Byle tylko do średniej była jakaś dobra ocena... Tylko, że pani ta uczyła także w klasach młodszych. Dziewczynki chcąc się pani przypodobać odrysowywały mangowe postaci z komiksów i przedstawiały do oceny. I dostawały piątki.
      Była wśród nich pewna dziewczynka, nazwijmy ją Tekla. Imię niepopularne, ona też niezwyczajna. Wrażliwiec, marzący o liceum plastycznym. Kiedy odchodziłam ze szkoły, Tekla była w szóstej klasie. Do końca podstawówki uczyła ją pani Biolożka. Tekla pojechała do większego miasta złożyć teczkę do liceum plastycznego. Nie dostała się. Bo tam nie ocenia się kalek, a swoje własne prace, przemyślenia i twórczość. Nie chcę wiedzieć ile jeszcze było takich Tekli. I ile ich będzie po kursach dla nauczycieli. Ile pań historyczek będzie uczyło dzieci gry na instrumentach (nie posiadając słuchu muzycznego) i ile dzieci nie będzie miało wykrytej wcześnie skoliozy tylko dlatego, że nie widział ich specjalista. I naprawdę nie chcę obrażać pań, które uczą w klasach 1-3.
      Zastanawia mnie inna rzecz: ile z tych dzieci, uczonych przez panie biolożki, historyczki, polonistki itp. wyrośnie na kogoś, kto będzie chciał iść do muzeum, kto będzie czuł potrzebę pójścia do kina, a nie obejrzenia filmu ściągniętego z Internetu. Ile osób będzie chciało iść do teatru, nawet nie pytam.
      Z najnowszych badań CBOSu wynika, że Polak chodzi do teatru raz na 250 lat. Nie mam pytań. Brak komentarzy. Bo po co to komentować? Ile z tych dzieci pójdzie do filharmonii na koncert? Nie liczę tych, które chodzą do szkół lub ognisk muzycznych oraz tych, których rodzice mają coś wspólnego z muzyką, A także tych, którzy w filharmonii pracują... Proszę o podniesienie rąk tych z nas, którzy byli w przeciągu ostatnich dwóch lat w filharmonii... Jedna osoba na sto? A przecież bilety są tańsze niż do kina...
      Jednak sztuka uwrażliwia. Poznając sztukę uczymy się odróżniać kicz od artyzmu. I wiemy jednocześnie, że kicz też może być sztuką. Wiem, że w małych miasteczkach nie ma możliwości chodzenia do muzeum. Wiem, że trzeba mieć na to pieniądze, że trzeba siły nauczycieli. Wiem. Ale wiem też, że jak się chce, to można. Wystarczy zorganizować mały konkurs plastyczny dla dzieci. Konkurs, w którym nie będą się liczyły odrysowywanki, a to, co uczeń chce pokazać poprzez swoją twórczość. W którym docenimy jego pracę i wkład w malowanie, jego pomysł, to co chciał nam pokazać, nie tylko to, co pokazali inni, a on tylko odrysował. Kiedy w końcu ktoś z nas wstanie i powie, że edukacja plastyczna i muzyczna dzieci JEST WAŻNA i to nie jest przedmiot, na który można nie chodzić, bo "mamo, mi się nie chce!" Pytanie jest skierowane zwłaszcza do tych Mam, które - podobnie jak ja - były uczone przez Biolożki i teraz im słowo GALERIA kojarzy się z zakupami, a nie sztuką. Kiedy?

K. A.