Tekst 309 - Nastroje Waxa Tailora

Długo przyszło czekać fanom Tailora, na jego nową płytę, ale przesłuchanie tego ponadgodzinnego materiału pozwoli zapomnieć o każdym dniu oczekiwania.

Właśnie ukazał się In the mood of life, nowy album francuskiego producenta Wax Tailora. Karierę zaczynał płytą Tales of the Forgotten Melodies, która przebojem Walk the Line wdarła się do świadomości słuchaczy. Rewelacyjne pomieszanie pełnych ekspresji sampli i elektronicznych bębnów oraz świeże podejście do tworzenia muzyki zauroczyło najpierw Francuzów, a później cały świat. Jego styl nazwano cinematic down tempo, bowiem łączył elementy nie tylko standardowych dźwięków, ale i kwestii kinowych, w ten sposób budując niezwykłe fabuły swoich piosenek.

Hipnotyzujący świat dźwięków

Jego nowy album, In The Mood For Life, pełen jest niezwykle hipnotyzujących utworów. Muzycznie, bo to jest najważniejsza strona płyty, obraca się on w klimacie down tempa, okraszonego dozą funku i hiphopu. Płyta jest znacznie bardziej radosna niż poprzednie, na co wskazuje sam tytuł, zawiera wszakże niewielką domieszkę melancholii w warstwie muzycznej. Beaty są jakby miękkie, lecz to nie one stanowią esencję piosenek, a genialne sample, między innymi fortepianowe i gitarowe. Pętle wirują w opętaniu, przecinają się i tworzą niezwykłe kompozycje. Już po pierwszym przesłuchaniu nie dają o sobie zapomnieć. Charakterystyczna dla stylu Tailora jest filmowość jego płyt. Zafascynowany muzyką filmową przelewa swoje hobby w każdą piosenkę. Już pierwszy album, utrzymany w konwencji spektaklu teatralnego (drugi też), jest jego historią opowiedzianą dźwiękiem. W oczy rzuca się również duża liczba skitów, które specyficznym klimatem budują atmosferę albumu. Płyta świetnie nawiązuje do najlepszych lat muzyki lat 80. i 90., ale i kobiecego jazzu lat 40. XX w.

Inteligencja i wspaniałe wokale

Doskonale dobrano gości ( m.in. Charlotte Savary, Voice, oraz Speech Defect). Są to mało znani i wcześniej współpracujący z nim wokaliści. Dzięki temu płyta zamiast nazwisk zyskuje duszę. Wokale są dopracowane, a teksty zachwycają inteligencją. Merytorycznie album porusza osobiste historie ludzi. Ich obawy i nadzieje związane z życiem w nowoczesnym świecie, wyrażenie niezadowolenia ze spychania na margines zwykłych ludzi. Ale również przedstawianie lepszej strony codzienności, wolnej od wielkopolitycznych zmartwień; codzienności, w której liczy się pasja i muzyka. Największą gwiazdą tego albumu, oprócz muzyki, jest współpracująca z Tailorem od jego debiutu. Charlotte Savary. Jej głos ma podobnie hipnotyzujący ton jak Beth Gibbons z Portishead. Radośnie wykonywany przez nią Dragon Chasers nastawia bardzo pozytywnie.

Dobrze znane, lecz ciągle zachwycające dzieło

Najmocniejszym akcentem na płycie jest jednak, jak zwykle smutne, Go Without Me. Choć to nie poziom cudownego z pierwszej płyty Our Dance, to mamy tu do czynienia z utworem, którego długo nie da się zapomnieć. Duże wrażenie robi również This train. Płyta niestety ma też wady, przede wszystkim skity: ich liczba mogłaby, a wręcz powinna być znacznie mniejsza. Bo o ile pierwsze dwa - trzy świetnie rozbudowują bogaty świat dźwięków, to kolejne są już tylko wypełniaczami. Wśród utworów najsłabiej wypada I own you, zdecydowanie za bardzo pomieszany i pogubiony, z bardzo słabym wokalem Charliego Winstona. Jest to projekt ściśle powiązany z wcześniejszym stylem, dla wielbicieli to plus, dla poszukiwaczy nowych brzmień - nuda.
Płyta jest naprawdę dobra dla fanów muzyki ponad podziałami, łączącej skrzypce i gitary z elektronicznymi bębnami i syntezatorami. Tailor zwlekał z jej wydaniem dość długo, i można zrozumieć, dlaczego. Ciąży na nim piętno pierwszej płyty, która była genialna. Nowy krążek często nawiązuje do niej muzycznie. Dziś dostajemy dzieło na bardzo wysokim poziomie, z własnym, choć nie oryginalnym stylem. Większości producentów taka sztuka się nie udaje.

M. G.

KONTAKT:	Biuro:	biuro@englishstory.pl
	Pomoc:	web@englishstory.pl
	Telefon:	+48 880 074 279 (w godz. 9:00 - 17:00)