Barwy tęczy, czy coś się kryje pod jej kolorami?

Autor tekstu: Przemysław Wojtasiewicz

Chodź ze mną. Pokażę ci, co kryje się pod kolorami tęczy...

      Znalazła to na strychu. Na pierwszy rzut oka nic wielkiego -ot, kawałek starego kryształu z kilkoma niezrozumiałymi inskrypcjami, wygrawerowanymi na jednej z jego ścian. Był stary i wydawał się nie pasować do reszty świata. I choć w niczym nie przypominał klejnotów koronnych brytyjskiej monarchini, to przyciągał uwagę. Wywoływał skupienie i wewnętrzną ciszę. Połyskiwał jasnym światłem, jego refleksy grały w ciemnych oczach Oliwii.
      Jest piękny i mój - w końcu sama go znalazłam. Dla tych na dole to jedynie bryła minerału bez większej wartości. Pewnie dziadek Zygmunt trzymał go w tym kuferku z dala od reszty swojej kolekcji. Po prostu coś tak niepozornego nie pasowało do tych wszystkich jego wspaniałych topazów i aleksandrytów. No cóż - w takim razie - moje na wierzchu. Skoro znalazłam to tutaj, wśród tych wszystkich niepotrzebnych staroci, to znaczy, że wszyscy o nim zapomnieli. Więc jest mój! Znalezione nie kradzione - myślała Oliwia.
      Wolnym, kołyszącym się krokiem zeszła na dół po schodach wprost do swojego niewielkiego, jasnego pokoju. Wyjęła gładko wypolerowany trójkątny kryształ i postawiła go na półce, tuż przy oknie. "To będzie właściwe miejsce dla niego, słoneczne światło wpadające rankiem do pokoju powinno pięknie rozświetlić mój tajemniczy minerał. Teraz jest już późne popołudnie, ale jutro obejrzę go sobie w całej krasie. I to zaraz po przebudzeniu. Będzie mnie witał"!
      Nastała majowa noc. Przez otwarte okno wpływało do pokoju ciepłe powietrze przesycone zapachem kwitnących w okolicy bzów. Z pobliskiego stawu dobiegało kumkanie żab. Za chwilę cykady rozpoczną swój koncert - znak nadchodzącego lata. Oliwia zasnęła, otulona błogością.
      Wydawało jej się, że wstaje świt. Pierwsze promienie słońca głaszczą trawę w ogrodzie, wkradają się do pokoju malując ściany cieniem i światłem. W końcu padają na ustawiony przy oknie kryształ... Ten w jednej chwili ożywa, rozszczepia białe światło w tysiącbarwną tęczę. Jej światło rozlewa się po całym wnętrzu, zalewa swoim blaskiem pokój, sięga aż po łóżko wciąż niedowierzającej własnym oczom Oliwii. Wreszcie wszystko znika. Pozostaje tylko rozświetlona, bezkresna przestrzeń wraz z przeszywającym dziewczynkę uczuciem błogiej radości. Znikają wszystkie troski i wewnętrzne napięcia a Oliwia staje się pozbawionym centrum i granic czystym istnieniem. A więc to kryje się za kolorami tęczy - pomyślała. Wiedziałam, że to nie był taki sobie zwykły kawałek kryształu. Teraz czuję się tak dobrze, że mogłabym zostać tu choćby i tysiąc lat. Nie jestem wcale taka mała, jak się wszystkim wydaje. Gdy zechcę, staję się wszystkim.
      Tęczowe światło rozlewało się w bezkresie, który jednak nie był pusty i wrogi. Wręcz przeciwnie, zdawał się być czymś bliższym dziewczynce niż jej własne ciało. Wszystko promieniowało od wewnątrz szczęściem i radością. Kolory mieniły się niczym klejnoty. Były intensywne, czyste - zupełnie inne niż wszystko, co znała.
      Oliwia postanowiła trwać w tym niezwykłym doświadczeniu tak długo, jak tylko się da. Chciała, by ono nigdy się nie skończyło. "O ile tu ciekawiej niż w świecie. Tam czeka na mnie szkoła, rodzice i Agata, z którą niedawno się pokłóciłam. Pewnie dlatego sama błąkałam się po strychu zamiast oglądać kolejną część przygód Harryego Pottera... Pewnie po raz siódmy".
      Tymczasem powoli tęczowe światło zaczynało się krystalizować. Pojawiały się sceny z prehistorii naszej planety. Obłok świetlistego gazu unosił się w przestrzeni, wirował wokół własnej osi i powoli na jego końcach pojawiły się trzy spiralne ramiona migocące różnokolorowym światłem. Wirowały coraz szybciej formując swoją strukturę. Można już było zauważyć jasne, gęste centrum i otaczające je kulki protoplanet - jedne ogromne i kolorowe, inne małe i jednolicie ubarwione. Teraz i one wirowały w przestrzeni, zajmując pozycje wokół centrum układu - w pełni już uformowanej, jasnej gwiazdy, którą miliony lat później rozumne istoty zamieszkujące jedną z pobliskich planet zaczną nazywać Słońcem. Wszystko zachodziło tak szybko, jak na filmie poklatkowym. Kwiat wybuchał z nasiona, piął się ku niebu i zakwitał turkusowym kolorem niemal w tym samym czasie.
      Oliwia patrzyła na tę scenę jak zahipnotyzowana. Widziała już Niebieską Planetę, tę trzecią licząc od strony gwiazdy. Swój kolor zawdzięczała ogromnemu oceanowi, rozlanemu na większej części jej powierzchni. Centralnie widać było ogromny ląd. To musi być Pangea - pomyślała dziewczynka. Tęczowe światło grało nadal ze sobą samym. Tworzyło światy wszędzie wokół. Wypełniało całą przestrzeń, kreowało rzeczywistość samą swoją obecnością. Wszystko iskrzyło się świeżością, życiem i pięknem. A więc to wszystko wokół "zrobione" jest ze światła! - pomyślała Oliwia. Świat nie został stworzony - on stwarza się sam w każdej chwili.
      To dlaczego ludzie traktują życie tak serio? Dlaczego walczą, gdy mają poczucie, że czegoś im brakuje? I skąd to przekonanie, że można coś stracić, skoro jest się wszystkim? Gniew i zachłanność są zupełnie niepotrzebne - przecież nie ma niczego, co można by w ten sposób zdobyć. Bo życie zatrute negatywnymi emocjami traci swój smak Czy tylko dziecko, takie jak ja, może to zrozumieć? Hmm..., może tak jest. Dorośli mają tyle swoich niekończących się spraw. Tak pochłania ich życie, że zupełnie go nie zauważają. Przechodzi im ono gdzieś obok, upływa na nerwowej krzątaninie zwanej pracą, tysiącu obowiązków i rozmaitej aktywności. Oblekają się z czasem w kokony nawyków, samym sobie odbierając w ten sposób wszelką wewnętrzną swobodę. I tak powoli zamierają, od dnia w którym się urodzili.
      Ze mną będzie jednak inaczej - powiedziała w duchu Oliwia. Nigdy nie zapomnę, co kryje się za kolorami tęczy. Nawet jeśli wszystko wokół jest jedynie snem.

P. W.