Żyć jak w bajce

Autor tekstu: Aleksander Grzegorzek

Czy można w dzisiejszych czasach żyć jak w bajce?

      Życie jak w bajce jest raczej pojęciem względnym. Trudno się doszukiwać bajki w świecie brutalnego wyścigu o pieniądze, gdzie człowiek jako jednostka, a nie jako konsument, jest spychany na margines społeczeństwa. Jednakże, moim zdaniem, bajka jest stanem umysłu, ulotną chwilą szczęścia, którą można osiągnąć w szarej codzienności.
      Od wieków ludzi pociąga nieznany świat, w którym staliby się wspaniałymi bohaterami. Swym srebrnym mieczem, rozcinając kolejne siedliska zła, dążyliby do uratowania świata. Z jednej strony, pojmowanie bajki jako walki dobra ze złem, jest jak najbardziej możliwe. Dziś wszelakiej niegodziwości jest więcej niż kiedykolwiek, a toczenie z nią walki nie wymaga wyimaginowanego świata i magicznych zaklęć. Jest to mozolne dążenie do wyrównania niesprawiedliwości, która zamiast zacierać się, coraz wyraźniej odciska piętno na kolejnych pokoleniach. Nasza rzeczywistość jest odarta z często przypisywanej jej radości i lekkości. Chciałoby się rzec jak Kundera: Nieznośna lekkość bytu, bowiem ludzie skrywając się za "maską radości", liczą, że sto razy powiedziane kłamstwo stanie się prawdą. Jeśli więc rozumiemy bajkę, jako ponury świat, który dopiero prawdziwy heros przemieni w krainę szczęścia, to bez przeszkód możemy powiedzieć, że znaleźliśmy się w mrocznej rzeczywistości, niczym proza Lovecrafta. Tylko od każdego z osobna zależy, czy weźmie na siebie brzemię bajkowego bohatera i przemieni własną rzeczywistość, czy może stanie się kolejnym elementem szarego tłumu, naświetlanego przez barwy telewizora.
      Jednak jeżeli przyjmiemy, że bajka to stan emocjonalny, oparty nie na otaczającym nas świecie, a na szczęściu nas samych, trafiamy na zupełnie inny grunt. Bowiem fantazja, jako życie wynikające z pragnień i marzeń jest na wyciągnięcie ręki. Tylko nasze decyzje mogą otworzyć przed nami świat, który jest zakorzeniony gdzieś głęboko w nas samych. Osobiście uważam, że życie związane z ciągłą pogonią za pieniądzem bardziej przypomina agonię. Jest to ścieżka na skróty. Strach przed realizacją własnych marzeń każe wierzyć i mówić "Kiedyś to zrobię...". Ale tak naprawdę nie ma "kiedyś...", jest tylko tu i teraz. Świat umożliwia realizację własnej historii, która może być bajką. Ważne, by walczyć o swoje marzenia, a nie zamykać się w bycie opartym na spokoju i "płynności finansowej". Jakże wiele tracą ci, którzy kojarzą współczesną bajkę tylko z pieniędzmi, władzą, dobrą pracą...
      "Chciałbym żyć jak w bajce" - to szczyt hipokryzji, jeżeli nie realizujemy własnej pasji, bowiem bajka mieszka w każdym z nas. Jak wielu artystów przez swoją sztukę próbowało powiedzieć: "Bajka nie jest światem równoległym, niedostępnym. Ona przemija gdzieś między wami, trzeba ją tylko zauważyć." Jak wiele filmów, nawet w naiwny, familijny sposób odsłaniało przed widzem piękną naturę codzienności. Trudno się z tym nie zgodzić, bo przecież każda baśniowa historia o zamkach i księżniczkach zawiera tzw. drugie dno. Uczy, że sensem naszego istnienia nie jest dążenie do zastąpienia realnego świata wyimaginowanym, ale odnalezienie, wskrzeszenie tej magii w sobie. Myślę, że właśnie, dlatego książki pokroju "Harrego Pottera..." osiągnęły tak spektakularny sukces. Fantastyczny świat Hogwartu był na wyciągnięcie ręki, toteż uważano go za tak wspaniały.
      To wszystko sprowadza się do marzeń, realizacji własnych pasji - jakżeby inaczej można by było osiągnąć szczęście, jeżeli nie przez zerwanie z rutyną. Trzeba sobie uświadomić, że bohaterowie bajkowych opowieści zawsze "szli pod prąd", realizowali swoje ideały w równie ciężkich czasach, co dzisiejsze. Jeżeli masz odwagę zerwać ze sztampą i ruszyć przed siebie realizując swoją pasję, to jesteś w stanie "żyć jak w bajce", ale napisanej przez siebie samego.

A. G.