Zagubieni w łatwowierności

Autor tekstu: Anna Ćwiek

Z pewnością wielu z nas w dzieciństwie bawiło się w wywoływanie duchów. Nie zdawaliśmy sobie wówczas sprawy z tego, ile potencjalnych niebezpieczeństw niesie to ze sobą.

      Wszystko zaczęło się w XIX wieku w Nowym Jorku, oczywiście w domu, w którym straszyło. Ponieważ coś regularnie w nim pukało i stukało, mieszkające tam dziewczynki nawiązały dialog z duchem - one zadawały pytanie, on odpowiadał klaśnięciami czy stukaniem. Po opisaniu całego zdarzenia w gazecie aż zaroiło się od mediów - pośredników pomiędzy ludźmi a duchami. Przypadek sióstr Fox był nie tyle początkiem, ile odrodzeniem fascynacji nekromancją, jak się fachowo nazywa sztukę wywoływania duchów. Tak naprawdę znali ją już starożytni.

Psychiczne przygotowania

Tym, czego potrzebujemy do wywoływania duchów, jest przede wszystkim poważny powód. Jeżeli już dręczy nas jakiś naprawdę istotny problem lub pytanie i czujemy, że tylko istota z zaświatów będzie w stanie nam pomóc, możemy spróbować. Najważniejsze jest, abyśmy nie zdenerwowali ducha tym, że zakłócamy jego spokój z powodu byle błahostki.
      Seans spirytystyczny wymaga odpowiednich przygotowań. W dniu, na który go zaplanowaliśmy, poświęćmy trochę czasu na modlitwę, wyciszenie się, unikajmy wszelkich środków odurzających.

Oui-ja

Głównym, a zarazem bardzo niebezpiecznym elementem jest tabliczka oui-ja, za której pomocą duch odpowie na nasze pytania. Jest to drewniana plansza, na której napisane są cyfry od zera do dziewięć oraz alfabet, a także wyrazy: tak, nie i np. żegnaj, być może, nie wiem itp. Ponadto potrzebujemy talerzyka z namalowaną strzałką, przeciętego na krzyż ząbka czosnku, a wszystko to umieszczamy na okrągłym stole, nieposiadającym żadnych metalowych elementów. Obok kładziemy zapaloną świecę.

Przybądź...

Wszystko jest już gotowe, a uczestnicy seansu zgromadzili się wokół stołu i odmówili modlitwę. Teraz kładą palce na talerzyku, a osoba wyznaczona na przewodnika (czyli medium) prosi ducha o przybycie i pomoc. Panuje całkowite skupienie i nikt się nie rusza, wszyscy oczekują na poruszenie się talerzyka. Kiedy to następuje, medium zadaje pytania, a ktoś inny zapisuje znaki, przy których strzałka na talerzyku zatrzymała się nieco dłużej. Po skończonym seansie (czyli kiedy talerzyk już się nie rusza) odczytujemy zapisane wcześniej odpowiedzi ducha, wietrzymy pokój, zapalamy kadzidełko, wykonujemy w powietrzu znak krzyża, bierzemy kąpiel w soli, którą kończymy ciepłym i zimnym prysznicem. Odstrasza to ewentualne duchy, które się do nas przykleiły. Jest to najczęściej spotykany "przepis" na wywoływanie duchów, choć niektórzy znawcy tematu poddają w wątpliwość potrzebę ochrony przed złymi duchami, jak brak symboli religijnych w pomieszczeniu czy wspomniany czosnek.

Więcej ryzyka niż korzyści

Brzmi to jak panaceum na trudne problemy, ale rzeczywistość nie jest taka różowa. Jeżeli już się uda, wcale nie mamy pewności, czy aby inny duch nie podszywa się pod tego, którego przywoływaliśmy. Duchy niestety cechuje złośliwość oraz skłonności do przyczepiania się do nas. Bywa, że raz przywołany wcale nie pali się do odejścia i coraz bardziej uprzykrza nam życie. W domu, w którym odbywało się wywoływanie, zaczynają się hałasy, samoistne gaszenie i zapalanie światła, pojawiają się nieprzyjemne zapachy, mieszkańców nawiedzają koszmary. Na zatrzymaniu talerzyka seans niekoniecznie się kończy, wbrew temu, co wydaje się uczestnikom. Pewnym żartownisiom, którzy uznali, że wywoływanie się nie udało i do którego notabene podchodzili zupełnie niepoważnie, następnej nocy śniło się to samo. Widzieli spalonego na popiół człowieka, a co więcej, jak się później dowiedzieli - w domu, w którym urządzili seans, naziści spalili Żydów.
      Często niestety konsekwencje nie ograniczają się do przerażającego snu. Nieraz tragiczne skutki tego, co kiedyś wydawało nam się niewinną zabawą, odczuwamy przez wiele lat, nawet aż do śmierci. Podobno kiedyś grupa żołnierzy zdecydowała się na taką rozrywkę. Rezultat był taki, że część z nich wylądowała w szpitalu psychiatrycznym.

Opętanie

Kolejne niebezpieczeństwo wiąże się z tym, że jeżeli taki duch wejdzie do czyjegoś ciała, nie opuści go tak po prostu, gdyż nie potrafi. Stanie się to możliwe tylko po śmierci tej osoby, do czego duch zresztą usilnie dąży. Jego obecnością egzorcyści często wyjaśniają schizofrenię. Nawiedzane są najczęściej osoby osłabione psychicznie lub nie będące w pełni świadome tego, co się w danej chwili dzieje (pod wpływem alkoholu lub narkotyków). Co więcej, jeżeli już uda się i odwiedzi nas duch, nie liczmy na to, że okaże się dobrym duszkiem w stylu Kacpra. Najczęściej przychodzą do nas te zabłąkane gdzieś pomiędzy światem żywych a światem umarłych, nie wiedzące, co ze sobą począć i nie godzące się z własną śmiercią, a zatem - nieszczęśliwe. Taki duch raczej nie posłuży nam dobrą radą.

A co na to wszystko Kościół?

Kościół katolicki zdecydowanie potępia spirytyzm i pośrednictwo między ludźmi a duchami, czyli - jak się je współcześnie nazywa w związku z ruchem New Age - kanałowanie. Przyczyna jest bardzo prosta: Bóg jednoznacznie zakazał ludziom stosowania tego typu praktyk. Jest bowiem więcej niż pewne, że nie mamy szans na porozumienie się z wywoływanym duchem - będzie się pod niego podszywał Szatan. Wyznawcy New Age zaś nie widzą różnicy pomiędzy człowiekiem, bogiem a resztą świata. W bytach bezcielesnych, czyli duchach, które wielokrotnie wchodziły w ciało ludzkie, aby poprzez nabywanie doświadczenia jak najbardziej zbliżyć się do doskonałości, widzą swego rodzaju guru, które dzięki swojej wiedzy udzieli im rady.

Trochę realizmu...

Wywołując ducha naruszamy niezwykle delikatną sferę, o której stuprocentowej wiedzy nie będziemy mieli nigdy, gdyż jest ona poza naszym światem. Nigdy nie wiemy, czy na pewno wywołamy ducha babci, czy zamiast niego przyjdzie demon. Zmarłym należy się spokój i lepiej to szanujmy. Nie ma też sensu, abyśmy oczekiwali cudów. Duch po śmierci człowieka nie staje się nagle wszechwiedzący, pomoże nam co najwyżej tyle, ile mógłby za życia (oczywiście wyznawca New Age będzie z tym polemizował). Podobnie zachowują swój charakter. Zły pozostanie złym nawet po śmierci, a dobry - dobrym.
      Skoro duchy same do nas nie przychodzą, nie przywołujmy ich na siłę. Jeżeli będą nam miały coś co powiedzenia, najprawdopodobniej zrobią to we śnie.

A. Ć.