Poziomy kompetencji językowych

- Wszystko w porządku. Młodzież tańczy, a niektórzy spółkują (rozmawiają) na korytarzu - brzmi wypowiedź pani dyrektor jednej ze szkół polskich poza granicami kraju w czasie dyskoteki szkolnej.

      Przytaczam tę anegdotę, ponieważ będę tu pisała o poziomach kompetencji językowych odwołując się (mimo zakazu szefa) do moich doświadczeń i przeżyć nauczycielki języka polskiego jako obcego oraz do moich doświadczeń osoby uczącej się języków obcych niejako w biegu, już podczas pracy.

Zacznę od tego, że - mimo dwóch tysięcy nowoczesnych metod nauczania - stanowczo najbardziej lubię metodę naturalną, tzn. najpierw uczeń słucha, potem zaczyna mówić, następnie czytać, a na końcu pisać. Dokładnie tak, jak uczymy się języka ojczystego w dzieciństwie. Zauważmy przy okazji, że dziecko zaczyna mówić około pierwszego roku życia, a ucznia zachęca się do samodzielnych wypowiedzi na drugiej albo trzeciej lekcji. Ponieważ piszę ten tekst dla uczniów (nauczyciele i tak wiedzą swoje), ośmielam się prosić: miej cierpliwość, najpierw słuchaj uważnie lektora, odezwij się, kiedy będziesz gotowy.

A kiedy będziesz gotowy? Wtedy, kiedy będziesz słyszał i rozumiał, co nauczyciel mówi, tzn. w jego dłuższej wypowiedzi usłyszysz znane ci słowa i zrozumiesz kontekst, w jakim zostały użyte oraz będziesz dysponował odpowiednim (malutkim!) zasobem słów, aby udzielić krótkiej - nawet niepoprawnej pod względem gramatycznym - odpowiedzi. Przykład?
- Jak masz na imię?
- Mam na imię Jaś.
To jest pierwszy krok w nauce języka, bardzo ważny - przełamanie oporu przed mówieniem w obcym języku.